Νικόπολις - Γαράσαρη - Sebinkarahisar - Susehri.

Σας κάνουν ..κλικ; Καλώς ήρθατε!

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Καρακεβεζήτ


 
Η Καράκαβαζιτα βρίσκεται περίπου 17 χλμ βορειοανατολικά της Νικόπολης και συνορεύει ανατολικά με τη Μπάλτζανα, δυτικά με το Στρεφή και την Κόρατζα, βόρεια με το βουνό Άγιος Θεόδωρος και νότια με τον παραπόταμο της Χόζανας.
Είχε 700 κατοίκους και τρεις εκκλησίες. Ο παλαιότερος , λιθόκτιστος και χωματοσκεπής ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου, βρίσκονταν στο μαχαλά των Χουπανάντων και χτίστηκε κατά τον κριμαϊκό πόλεμο. Ο ναός του Αγίου Χαραλάμπους βρίσκονταν στο μαχαλά της Χόζανας. Ο ναός του Αγίου Νικολάου χτίστηκε στο κέντρο του χωριού το 1909. Εκτός από τις εκκλησίες, υπήρχαν και τα παρεκκλήσια του Αγίου Νικολάου στη συνοικία των Νικολογλάντων, του Αγίου Κωνσταντίνου, του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Δημητρίου, της Παναγίας όπου υπήρχαν και παλιά μνήματα, και βορειότερα του χωριού τα παρεκκλήσια του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και του Αγίου Θεοδώρου πάνω στο ομώνυμο βουνό.




Το 1878 οι κάτοικοι έχτισαν πέτρινο διώροφο σχολείο με πέντε τάξεις, στο οποίο φοιτούσαν 120 μαθητές με ένα δάσκαλο τα πρώτα χρόνια και με δύο δασκάλους κατά το 1914. Στο σχολείο αυτό δίδαξαν ο αείμνηστος παπά Ηλίας Χατζηλιάδης, ο παπά Κοσμάς Λεμονίδης, ο Χρήστος Ομηρίδης από το Αγούλια, ο Κυριάκος Γανωτίδης από το Αλησάρ και ο Χρήστος Ιωαννίδης από τη Νικόπολη.

Γύρω από το χωριό υπάρχουν διάφορα βουνά. Ο Άγιος Θεόδωρος, τα Κέφαλα, τη Γιώρ η Φωλέα, το Γατζήρ-καγιά, ο Προφήτης Ηλίας (Καζάν-καγιά) στο οποίο υπήρχε γιαϊλάς, το Τσεκιουμλούκιν, το Αρταλάς, το Τσάμιλτζα, το Παϊγαράν, τη Γινούχ το ρασίν, το Γαρτ-τσουκούρ, το Τας-αγίλιν στις πλαγιές του οποίου υπάρχει σπηλιά που τη χρησιμοποιούσαν ως μαντρί και το Τερέ-κιοϊ.
Νότια του χωριού ρέει ο ποταμός Λύκος ενώ στη βόρεια πλευρά του βρίσκονται τα δάση Χουπάν-τερεσί, Αρχάν-κιολή, τη Ταμούρ τα κομμάτε, το Τσεκιουμλούκιν, το Αρταλάς και το Πάϊγαρα,  τα οποία ήταν γεμάτα από πανύψηλα πεύκα. λεύκες, βελανιδιές, έλατα, κέδρους κλπ. Μέσα σ’ αυτά τα δάση και στα εκτεταμένα οροπέδια είχαν τους γιαϊλάδες τους.

Κατά μία παράδοση, οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού, Χουπανάντ, Σεμερτζάντ, Τεμιρτσογλάντ, Πουρσαϊτάντ, Πακαταράντ, Τζουπουζάντ και Μιλάντ, εγκαταστάθηκαν σε ένα μέρος πιο κοντά στο Λύκο, που το ονόμασαν Χόζανα.


Μετά από αρκετά χρόνια, για να αποφύγουν τις συνεχείς ενοχλήσεις των Τελλήδων και τις επιδρομές άτακτων Τούρκων, μετακινήθηκαν βορειότερα εκεί που ήταν το παρεκκλήσι του Αγίου Δημητρίου, μετά στους πρόποδες του Αγίου Θεοδώρου και τελευταία εγκαταστάθηκαν οριστικά στη σημερινή τοποθεσία του χωριού.
Κατά μια άλλη εκδοχή, οι πρώτοι οικιστές εγκαταστάθηκαν μέσα στο δάσος Αρταλάς και από εκεί μετακινήθηκαν στο σημερινό χωριό, αφήνοντας πίσω μία και μόνη γυναίκα που πέθανε εκεί. Γι’ αυτό το λόγο το δάσος ονομάστηκε Αρταλάς, από το τουρκικό αρτί λές, που σημαίνει «το πτώμα πίσω».
Τελικά το νέο χωριό που εγκαταστάθηκαν το ονόμασαν Καρά-κεβεζίτ, γιατί μεταξύ τους υπήρχε ένας μελαχρινός και πολύ ευτράπελος, ο οποίος χωρίς λόγο έκανε πλάκα σε όλους γαυγίζοντας σα σκύλος. Αυτόν τον ονόμασαν Καραβεζέ-ίτ και από αυτόν ονόμασαν και το χωριό Καρακεβεζίτ.

ΟΙ παλιότεροι έλεγαν ότι στο γιαϊλά που υπήρχε μέσα στο δάσος Ντερέ-κιοϊ, υπήρχε ολόκληρος συνοικισμός από κρυπτοχριστιανούς, οι οποίοι μυστικά και πάντα νύχτα, εκτελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα με τους εκάστοτε παπάδες του χωριού. Μετά από πολλά χρόνια και μην αντέχοντας άλλο αυτή την κατάσταση, μετανάστευσαν στον Καύκασο της Ρωσίας για να ζήσουν ως ελεύθεροι χριστιανοί.

Οι κάτοικοι του Καρακεβεζίτ δεν υπέστησαν το μαρτύριο της εκτόπισης και παρέμειναν στα σπίτια τους, αλλά υπέστησαν τα πάνδεινα από τους Τούρκους που εγκαταλείποντας το ρωσικό μέτωπο, πέρασαν από το χωριό και το λεηλάτησαν, χωρίς να αφήσουν ούτε ζώα ούτε σπόρο για την καλλιέργεια των αγρών. Μετά από αυτό έπεσε πείνα στο χωριό, με αποτέλεσμα άλλοι να πεθάνουν και άλλοι να διασκορπιστούν στα γύρω τούρκικα χωριά. Όσοι επέζησαν, μετά την απόφαση για ανταλλαγή των πληθυσμών, εγκαταστάθηκαν στην Καβάλα, στο Ελαιοχώρι, στον Άγιο Ανδρέα, στη Γεωργιανή, στο Ορφάνι, στον Πλαταμώνα Χρυσούπολης, στη Θεσσαλονίκη, στον Πειραιά και επτά οικογένειες στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, κατά τις αφηγήσεις των Γεωργίου Τζιπιζίδη και Σπύρου Συμεωνίδη, κατοίκων Ελαιοχωρίου.

ΠΗΓΗ: Ιστορία και Λαογραφία Εκκλησιαστικής Επαρχίας Κολωνίας και Νικοπόλεως – Καβάλα 1964 (ελεύθερη απόδοση στη δημοτική).


7 σχόλια:

  1. Πακαταριδης Χρηστος εκ Καρακεβεζιτ19 Νοεμβρίου 2010 - 9:30 μ.μ.

    Αγαπητε χουπεριν σε ευχαριστουμε πολυ για τις πληροφοριες που μας εδωσες για το χωριο μας.Οι περισσοτεροι Γαρακαβαζδενοι εγκατασταθηκαν στο Ελαιοχωρι ισως και το 60 τις εκατο αυτων....Οι οικογενειες οπου εγκατασταθηκαν ηταν οι: Πουρσαιτιδης, Χουπανιδη, Καγκαιδη, Νικολαιδη, Πακαταριδη, Σεμερτζιδη, Συμεωνιδη, Μηλιαδη, Ηλιαδη, Μαυριδη, Τσιπιζιδη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. xrhsto an mporeis voithise ligo thn katastash
    ....ketikidis apo alisar pws mporw na to entaksw st blog?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πακαταριδης χρηστος28 Δεκεμβρίου 2010 - 8:58 μ.μ.

    Αιμιλιε δεν μπορω να καταλαβω σε ακριβως θελεις να σε Βοηθησω?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. μηπως εχετε πληροφοριες και για το κατωχωρ?
    ευχαριστω Γεωργια Κεσικιδου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αγαπητή φίλη, βεβαίως και έχουμε πολλές πληροφορίες για το Κατωχώρ, αφού πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά και πιο σημαντικά χωριά της Γαρέσαρης. Σύντομα θα ανεβάσουμε ξεχωριστή ανάρτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. αντε νικο αν και ειμαι γνωστος γκρινιαρης ειπα να μην παραπονεθω!περιμενω να δω το ξακουστο καταχωρι με τα περιφημα μεταλλεια στιψης!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ζοχάδας οι Τσοχανταράντ! :-) Ρίζαμ το Καταχώρ χρειάζεται ειδική μεταχείριση. Σαν το καλό χαβίτς, σιγά σιγά ετοιμάζεται. Λίγη υπομονή ακόμη. Έντον;

    ΑπάντησηΔιαγραφή