Νικόπολις - Γαράσαρη - Sebinkarahisar - Susehri.

Σας κάνουν ..κλικ; Καλώς ήρθατε!

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Καταχώρ


Πηγαίνοντας προς Κερασούντα, το πρώτο χωριό που συναντούσε κανείς πάνω στο δημόσιο δρόμο, ήταν το Καταχώρ, 10 χλμ βόρεια της Νικόπολης.
Στα ανατολικά του ήταν το Εσκή-κιοϊ, στα δυτικά το Κιογνούκ, βόρεια η Λίτζασα και νότια η Τάμζαρα.


Το Καταχώρ είχε 440 κατοίκους (115 οικογένειες). Κανείς δε θυμάται την προέλευση των κατοίκων και το χρόνο ιδρύσεως του χωριού. Οι παλαιότεροι πάντως έλεγαν ότι τα πρώτα σπίτια χτίστηκαν πάνω στο δημόσιο δρόμο (στο Πεϊλοχώρι), εξαιτίας όμως επιδρομών ληστών και γενιτσάρων, ανηφόρισαν σε ασφαλέστερο μέρος, μακριά από το δρόμο, μέσα στο δάσος, το οποίο ονόμασαν Άνω Καταχώρ.
 


Όταν αυξήθηκαν οι κάτοικοι και οι οικογένειες, έχτισαν σπίτια λίγο παρακάτω από το Άνω Καταχώρ, στο λεγόμενο Μεσαίο Μαχαλά, όπου γύρω στο 1900 παρέμειναν μόνο 6 οικογένειες, αφού οι υπόλοιποι έφτιαξαν νέο μαχαλά, τη Ταμούρ τ’αγίλε, πάνω στο δημόσιο δρόμο, ενώ αρκετοί έχτισαν σπίτια και στο παλιό Καταχώρ, στο Πεϊλοχώρι, στο άνοιγμα της κλεισούρας (το Γιζίχ).


Λόγω της κτηνοτροφίας και των εκτεταμένων βοσκοτόπων, μερικοί επέλεξαν να ζουν σχεδόν μόνιμα εκτός των μαχαλάδων αυτών. Έτσι, 5 οικογένειες έμεναν στο Άγ-παϊριν (2 χλμ ανατολικά από το Πεϊλοχώρι) και άλλες 2 οικογένειες στην τοποθεσία Ασταλία (βόρεια του μαχαλά Ταμούρ τ’αγίλε. Εκεί είχαν κι άλλοι τις μάντρες τους (αγούλια), όπως επίσης στις πλαγιές του Προφήτη Ηλία, στη Ζούναγραν και στην τοποθεσία Πόστε.


 
Στο Μεσαίο Μαχαλά υπήρχε ο ναός του Αγίου Χαραλάμπους, λιθόκτιστος, χαμηλός, σκεπασμένος με σανίδια, στον οποίον εκκλησιάζονταν μόνο στις 10 Φεβρουαρίου κάθε έτους, ημέρα εορτασμού του αγίου.
Στον κάτω μαχαλά υπήρχε ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, επίσης λιθόκτιστος και σκεπασμένος με σανίδια, ο οποίος ανεγέρθη με πρωτοβουλία του Ιορδάνη Κεσκεσιάδη το 1880.


Ο πιο παλιός ναός ήταν του Αγίου Γεωργίου, σε περίοπτη και προνομιούχα θέση. Αυτός ήταν κατασκευασμένος με χοντρούς ξύλινους πασσάλους, από τους κέδρους των γύρω δασών. Κατά το 1910-1911, στην ανατολική πλευρά του έχτισαν και ένα μεγαλοπρεπές και πανύψηλο κωδωνοστάσιο από πελεκητή πέτρα, που την έφεραν από το χωριό Κόρατζα. Το κωδωνοστάσιο χτίστηκε με προσωπική εργασία των κατοίκων και με τα χρήματα εράνου μεταξύ των Καταχωριτών που είχαν μεταναστεύσει στο Κέρτς και στη Γιάλτα.. Με τα χρήματα αυτά αγοράστηκε και μια μεγάλη καμπάνα, η οποία μετά την ανταλλαγή μεταφέρθηκε και τοποθετήθηκε στην εκκλησία της Ευκαρπίας Κιλκίς.
Υπήρχαν επίσης τα παρεκκλήσια της Αναλήψεως στο Πεϊλοχώρ, των αγίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου στη θέση Βελή-σηχ, του προφήτη Ηλία στο ομώνυμο δάσος και της Αγίας Τριάδας στη θέση Τας-γαγιά.


Κατά τα τελευταία χρόνια πριν την προσφυγιά, στο Καταχώρ λειτουργούσαν ο παπα-Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο παπα-Θεόδωρος Παπαδόπουλος και ο παπα-Παύλος Ιωσηφίδης.
Ο τελευταίος είχε χειροτονηθεί το 1900 και υπηρέτησε στον Άνω Μαχαλά μέχρι το 1917 που τον εγκατέλειψαν οι κάτοικοι. Μεταξύ 1913-1917 ήταν ταυτόχρονα και ο παπάς του Εσκή-κιοϊ (επειδή ο ντόπιος ιερέας παπα-Ευστάθιος Κεκρίδης έφυγε για την Ελλάδα). Μεταξύ 1917-1923 υπηρέτησε στο Κιογνιούκ και τον Ιούνιο του 1923 έφυγε για την Ελλάδα. Εγκαταστάθηκε στον Αμυγδαλεώνα και κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να ανεγερθεί το 1925 ο πρώτος νεόδμητος ναός σε όλη την περιφέρεια Καβάλας, ο Άγιος Γεώργιος του Αμυγδαλεώνα. Πέθανε στις 20 Ιουνίου 1941, επί βουλγαρικής κατοχής.


Επειδή οι μαχαλάδες ήταν μακριά ο ένας από τον άλλον, υπήρχαν δύο σχολεία, με 100 μαθητές και 2 δασκάλους.
Μεταξύ 1902-1914 δάσκαλοι ήταν ο Χαράλαμπος Τιβανιώτης, ο Νικόλαος Τσιράχ, ο Ηλίας Κωνσταντινίδης, ο Θωμάς Σπαθόπουλος, ο Ιωάννης από το Φέϊλερε, ο Ιωάννης Σταφυλίδης από το Καταχώρ, ο Χαρίτων Ασικίδης, ο Λάζαρος Παπαδόπουλος από τη Λίτζασα, ο Αβραάμ Κιλιντήρ από τη Λίτζασα, ο Βασίλειος Υφαντίδης από τη Νικόπολη και ο Θεόδωρος Ιωσηφίδης από το Καταχώρ.
Μέχρι το 1960 ήταν ακόμη εν ζωή οι εξής μαθητές της τάξης του 1914: Βασίλειος Ιωσηφίδης, Σταύρος Ιωσηφίδης, Αλέξανδρος Ιωσηφίδης (κάτοικοι Αμυγδαλεώνα), Νικόλαος Γαϊτελίδης, Γεώργιος Κεκρίδης (κάτοικοι Κρηνίδων), Θεόδωρος Ζουμπουλίδης, Λάζαρος Ζουμπουλίδης, Ιορδάνης Κεσκεσιάδης (κάτοικοι Ευκαρπίας Κιλκίς).


Σημαντικό τέκνο του Καταχώρ ήταν ο Παναγιώτης Γιαννακόπουλος, γεννηθείς το 1865. Φοίτησε στο σχολείο του Καταχώρ και στα 20 του έφυγε για τη Γιάλτα της Ρωσίας. Εκεί σπούδασε και απέκτησε σημαντική περιουσία. Όταν επέστρεψε βοήθησε όσο μπορούσε για την υποδομή των σχολείων. Μάλιστα το 1912 πήγε στην Αθήνα και ζήτησε από τα Ανάκτορα την ενίσχυση της παιδείας στη Νικόπολη. Έτσι κατάφερε να γίνουν δεκτοί δύο νέοι της περιοχής στο Ιεροδιδασκαλείο Σάμου, ο Σπυρίδων Ζουμπουλίδης από το Καταχώρ και ο Ιορδάνης Χατζηλιάδης από το Γαλετζούκ. Μετά πήγε και έκανε έρανο στη Ρωσία και με τις 250 χρυσές λίρες που συγκέντρωσε, αγόρασε δύο λιθόκτιστα καταστήματα στο Γενή Τασ-χαν, από τα ενοίκια των οποίων πληρωνόταν οι δάσκαλοι του Καταχώρ.


Αξιομνημόνευτος είναι και ο Ιορδάνης Κεσκεσιάδης (1815-1902). Εκμεταλλευόμενος την εύνοια που είχαν οι μεταλλωρύχοι της περιοχής, πέτυχε να διοριστεί Ναχιδέ-μουδίρ της περιοχής Τάμζαρας και με αυτή την ιδιότητα παραχώρησε σημαντικές εκτάσεις σε κατοίκους του Καταχώρ και έτσι ίδρυσαν και εποίκησαν το χωριό Κηράτζ. Με πρωτοβουλία του ιδίου χτίστηκε και ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στον κάτω μαχαλά του Καταχώρ.

Γύρω από το Καταχώρ υπήρχαν βουνά, με κυριότερα το Γισίχ, το Μέγα το Ρασί, το Σαρή-γαγιά, το Καμπούτς, το ηλεκόν Αρακοφώλ, του Αγιά-Παύλου και το Βελή-σηχ.
Τα υψώματα του χωριού ήταν όλο δάση, που εκτείνονταν πολλά χιλιόμετρα γύρω γύρω, το Γοτζά-αλάγιν, το Τεβρέντιν, τα Τσαταλία τα στράτας, τ’ αη-Ηλία τ’όρος, τη Μέσης το Ρασίν, το Γοτς-πουγαρίν, το Βαθύν το Ρυμίν, το Τιρπολός-γαγιάν, το Γιρμάν, τ’ αη-Ηλίας το πεγάδιν, το Γαρά-γαγιάν, τα Τσατάλε τα Ρυμία, το Χορόζ-γιουρτούν, τη Μηρέντων και το Βάϊν. Όλα τα δάση ήταν κατάφυτα από πεύκα, έλατα, πρίνους και αρκετά καρποφόρα δέντρα.

Στα δάση και στα βουνά ήταν οι γιαϊλάδες του χωριού, με κυριότερους το Γαργά-τερεσίν, το Τουρνόβασιν, το Τικενλή, το Παχτζατζούγουν και το Χαρμάν-γαγιάν.

Μέσα από το χωριό περνούσε τ’ Ασαρτζούγου το ποτάμιν, που παρακάτω ενώνεται με το ποτάμι της Τάμζαρας και μέσω από τα πάγα (τους οπωρώνες) του Αγουτμούς και της Νικόπολης, καταλήγουν στο Λύκο.


Η περιοχή, εκτός των άλλων μεταλλείων, ήταν γνωστή και για την εξόρυξη και επεξεργασία στυπτηρίας. Αυτά τα μεταλλεία διοικούνταν από τον Μαντέν-εμινί, που ήταν χριστιανός και διορίζονταν από την Υψηλή Πύλη. Σε κάθε μεταλλείο είχε τον αντιπρόσωπό του, το μπεϊλικτζή κι αυτός είχε τους βοηθούς του, τους τσοχαντάρηδες.

Τα μεταλλεία της στύψης στη Γαράσαρη ήταν τέσσερα: Της Κόρατζας, του Εσκή-κιοϊ, του Καταχώρ και της Κεϊλούκας. (Γι’ αυτό αν ήθελαν να αναφερθούν σε γυναίκα κακής φήμης, έλεγαν: «Ουφ! Ναϋλοί εμέν, σα τέσσερα σαπχανάες έντον ρεζίλενα»).
Μέχρι την ανταλλαγή λειτουργούσε μόνο το μεταλλείο του Καταχώρ, το οποίο εκμεταλλεύονταν οι κοινότητες Καταχώρ, Ασαρτζούκ, Λίτζασα και Κιογνούκ.


Η παραγωγή της στυπτηρίας ήταν ελεύθερη για όλους τους κατοίκους των χωριών που εκμεταλλεύονταν τα μεταλλεία. Επειδή όμως χρειάζονταν κεφάλαια για τον εξοπλισμό, την παραγωγή και την εμπορία, λίγοι μόνο προχωρούσαν στην εντατική εκμετάλλευση: Από το Καταχώρ ο Χρυσόστομος Τσαχατάρης, ο Ιωάννης Τσεμιτζής, ο Στέφανος Ιωσηφίδης, ο Λάζαρος Τσαχαλίδης και οι Κοσμίδηδες. Από το Κιογνούκ οι Γιουβανάντ, οι Τσιχναβοράντ και οι Καλογρεάντ-Παπαδόπουλοι. Από τη Λίτζασα οι Θεόδωρος και Παρασκευάς Ταμουρίδηδες, ο Σταύρος Ποτουρίδης και οι Γιαγπάντ.

Μετά το 1914 όλα τα ορυχεία και οι εγκαταστάσεις κατασχέθηκαν από το κράτος χωρίς να αποζημιωθούν οι ιδιοκτήτες Το Δημόσιο επιστράτευσε κατοίκους για αναγκαστική εργασία από το Καταχώρ, τη Λίτζασα και το Κιογνούκ, με αρχιεργάτες το Λάζαρο Τσαχαλίδη και το Δαμιανό Πουτζούκη, ενώ ο Θεόδωρος Ιωσηφίδης ήταν σιτιστής, υπό την επίβλεψη Τούρκου αξιωματικού. Όλη την παραγωγή την έπαιρνε το κράτος για εμπορία. Οι κάτοικοι των γύρω χωριών, που βασανίζονταν από την ανεργία και την πείνα, βρήκαν τρόπους να παίρνουν το βράδυ μετάλλευμα (τζοχέρι), να το επεξεργάζονται κρυφά στα σπίτια τους και τελικά να δίνουν στύψη σε Κούρδους με αντάλλαγμα σιτάρι.

Μετά την ανακωχή η εκμετάλλευση έγινε πάλι ελεύθερη για όλους και έτσι οι κάτοικοι των τριών χωριών εγκατέλειψαν κάθε άλλη απασχόληση και ασχολούνταν μόνο με τη στυπτηρία. Έτσι απέκτησαν περιουσίες, που αποδείχθηκαν χρήσιμες όταν ήρθε η ώρα να εγκαταλείψουν τη Γαράσαρη.



Κατά τη διάρκεια του Ά Παγκοσμίου Πολέμου οι κάτοικοι δεν εκτοπίστηκαν, αλλά παρέμειναν κυρίως γιατί τους χρειάζονταν για να δουλεύουν στην επεξεργασία της στυπτηρίας.
Παρά ταύτα, μεμονωμένα συμβάντα δεν έλειψαν. Κατά το 1916-1917 μια συμμορία που αποτελούνταν από τον Ταπάν-ογλου Σερίφ, τον Κιούρτ-ογλου Ισεϊν, το Σεϊτ Οσμάν, τον Τεβρίς-ογλου Μεμέτ και άλλους, αρκετές φορές έμπαιναν στο Καταχώρ και έκλεβαν ζώα, τρόφιμα, ρούχα και κλινοσκεπάσματα.
Μια νύχτα του Ιουνίου 1918, 17 άτομα αυτής της συμμορίας μπήκαν στο Άνω Καταχώρ, σκότωσαν τη Σωτηρία Κιζίρ-ογλου και άρχισαν να λεηλατούν τα σπίτια και να αρπάζουν ό,τι είχα απομείνει από προηγούμενες επιδρομές.
Την επόμενη μέρα οι κάτοικοι απευθύνθηκαν στις αρχές, ήρθε στο χωριό ο διοικητής του σταθμού της Τάμζαρας, αλλά δεν έγινε καμία καταδίωξη των ληστών. Έτσι, απελπισμένοι οι κάτοικοι, εγκατέλειψαν το Άνω Καταχώρ και κατέβηκαν στον κάτω μαχαλά, γύρω από το εργοστάσιο της στύψης. Εκεί εγκαταστάθηκαν στους αχυρώνες του μαχαλά, όπου και έμειναν μέχρι το 1923.


Μετά τα γεγονότα του Τοπάλ Οσμάν, η κυβέρνηση έβγαλε διαταγή το Νοέμβριο του 1922, όποιος ήθελε να μεταναστεύσει ελεύθερα στο εξωτερικό. Έτσι οι 15 αυτές οικογένειες του Άνω Καταχώρ έβγαλαν επίσημα διαβατήρια και στις 31 Ιανουαρίου 1923 ξεκίνησαν για την Κερασούντα, στην οποία έφτασαν μετά από πολλές περιπέτειες και δωροδοκίες.
Στην Κερασούντα έμειναν 25 μέρες, κατά τις οποίες οι τοπικές αρχές τους ανάγκασαν να δουλεύουν υποχρεωτικά σε διάφορες βαριές εργασίες. Τελικά, στις 3 Μαρτίου 1923 και αφού τους πήραν ό,τι πολύτιμο κουβαλούσαν μαζί τους, ανέβηκαν σε ένα τουρκικό ατμόπλοιο και ξεκίνησαν για την Κωνσταντινούπολη.
Κατά το ταξίδι το πλοίο πήρε κι άλλους πρόσφυγες από τα λιμάνια της Σαμψούντας, της Σινώπης και Ζόγκουλντακ και κατέληξε στο λιμάνι της Χαλκηδόνας, απέναντι από το Γαλατά. Η μεγάλη τους χαρά για την άφιξη στην Πόλη έσβησε γρήγορα όμως, αφού αμέσως τους έκλεισαν στα στρατόπεδα του Σελιμιγιέ. Μερικοί τολμηροί πήδηξαν στο διπλανό ρώσικο ατμόπλοιο Κορνίλωφ που ήταν έτοιμο να αναχωρήσει για την Ελλάδα και έτσι γλίτωσαν. Οι υπόλοιποι κλείστηκαν στο Σελιμιγιέ μαζί με άλλους 13.500 πρόσφυγες.
Ο συνωστισμός, οι ψείρες, τα μικρόβια, ο τύφος και άλλες ασθένειες, είχαν σαν αποτέλεσμα να πεθαίνουν κάθε μέρα 70-80 άνθρωποι. Την Κυριακή του Πάσχα, 22 Απριλίου 1923, ο Θεόδωρος Ιωσηφίδης δωροδόκησε ένα φύλακα και έτσι βγήκε και πήγε στο Γαλατά όπου συνάντησε πολλούς πατριώτες και τους ενημέρωσε για την κατάσταση, ώστε να ενεργήσει το Πατριαρχείο για τη σωτηρία τους.



Τελικά στις 15 Ιουνίου 1923, ημέρα Παρασκευή, αντιπροσωπεία από το Πατριαρχείο παρέλαβε τις 15 οικογένειες από το Άνω Καταχώρ και τους ανέβασε σε πλοίο για την Ελλάδα.
Στο λιμάνι της Καβάλας έφτασαν στις 18 Ιουνίου του 1923 και εκεί τους περίμεναν συμπατριώτες που ήδη είχαν εγκατασταθεί στον Αμυγδαλεώνα, για να τους οδηγήσουν στο νέο τους χωριό.
Στις φυλακές του Σελιμιγιέ άφησαν την τελευταία τους πνοή η Ταμάμα Γαϊτελίδου, η Μάρθα Θωμαϊδου και ο Ραφαήλ Κεκρίδης.

Τον Αύγουστο του 1924 έφτασαν στην Ελλάδα και οι υπόλοιπες 50 οικογένειες του Καταχώρ και οι περισσότερες εγκαταστάθηκαν στον Αμυγδαλεώνα.

<><>
Ασικίδης
Ηλ. Χαράλαμπος
Άγιος Ανδρέας
Ασικίδης
Ξεν. Γεώργιος
Νέα Κώμη
Ασικίδης
Σάββ. Ευστάθιος
Ευκαρπία
Ασικίδης 
Σάββας
Ευκαρπία
Ασικίδης - Κεντήρ
Γεώργιος
Αμυγδαλεώνας
Ασικίδης - Κεντήρ
Λάζαρος
Αμυγδαλεώνας
Ασικίδης - Κεντήρ
Χαράλαμπος
Απεβίωσε
Ασικίδης - Ταντόγλου
Ηλίας
Άγιος Ανδρέας
Γαϊτελίδης
Βασίλειος
Κρηνίδες
Γαϊτελίδης
Θεόδωρος
Απεβίωσε
Γαϊτελίδης
Πέτρος
Κρηνίδες
Γαϊτελίδης
Χαράλαμπος
Κρηνίδες
Γιαννακόπουλος
Παναγιώτης
Σάππες
Ζεπιρίδης
Αβραάμ
Αμυγδαλεώνας
Ζεπιρίδης
Μιχαήλ
Αμυγδαλεώνας
Ζεπιρίδης 
Παύλος
Αμυγδαλεώνας
Ζεπιρίδης - Σαββόπουλος
Σάββας
Αμυγδαλεώνας
Ζουμπουλίδης
Γ. Κυριάκος
Ευκαρπία
Ζουμπουλίδης
Ιορδ. Χρήστος
Αμυγδαλεώνας
Ζουμπουλίδης
Ιορδάνης
Αμυγδαλεώνας
Ζουμπουλίδης - Γαλαπογέτζα
Κυρ. Μιχαήλ
Αμυγδαλεώνας
Ζουμπουλίδης - Κοψελίνας
Ηλ. Θεόδωρος
Αμυγδαλεώνας
Ιωσηφίδης - Κόκκινος
Γρηγόριος
Αμυγδαλεώνας
Ιωσηφίδης - Κόκκινος
Μιχαήλ
Αμυγδαλεώνας
Ιωσηφίδης - Κόκκινος
Παύλος ιερέας
Αμυγδαλεώνας
Ιωσηφίδης - Κόκκινος
Πέτρος
Κρηνίδες
Ιωσηφίδης - Κόκκινος
Στεφ. Ελευθέριος
Αμυγδαλεώνας
Ιωσηφίδης - Κόκκινος
Στέφανος
Αμυγδαλεώνας
Ιωσηφίδης - Τζουμπούλ
Ιορδάνης
Κρηνίδες
Ιωσηφίδης - Τζουμπούλ
Ιωάννης
Κρηνίδες
Ιωσηφίδης - Τζουμπούλ
Λάζαρος
Άγιος Ανδρέας
Ιωσηφίδης - Τζουμπούλ
Χαράλαμπος
Κρηνίδες
Ιωσηφίδου
Παρασκευή
Απεβίωσε
Καλπάκ
Νικόλαος
Αμυγδαλεώνας
Καλπίδης
Ανδρέας
Ευκαρπία
Καλπίδης
Δημήτριος
Αθήνα
Καλπίδης
Κυριάκος
Αθήνα
Καλπίδης
Τριαντ. Αντώνιος
Ελασσόνα
Κεκρίδης
Βασίλειος
Απεβίωσε
Κεκρίδης
Γρ. Γεώργιος
Αμυγδαλεώνας
Κεκρίδης
Γρηγόριος
Αμυγδαλεώνας
Κεκρίδης
Λάζαρος
Αμυγδαλεώνας
Κεκρίδης
Μιχαήλ
Κρηνίδες
Κεκρίδης
Ραφαήλ
Απεβίωσε
Κεκρίδης - Αλεπού
Πολυχρόνης
Αμερική
Κεκρίδης - Γιάνικα
Δημ. Ιωάννης
Γαλλία
Κεκρίδης - Γιάνικα
Δημήτριος
Αμυγδαλεώνας
Κεκρίδης - Κετηκίδης
Μιχαήλ
Απεβίωσε
Κεκρίδης - Τοπούζ
Ιωάννης
Απεβίωσε
Κεκρίδης -Τσερέκας
Χρήστος
Απεβίωσε
Κεσηκιάδης - Πεντέρ
Σταύρος
Απεβίωσε
Κεσηκιάδης - Πεντέρ
Χρήστος
Αμυγδαλεώνας
Κεσκεσιάδης - Εσχιγιά
Θεόδωρος
Αμυγδαλεώνας
Κιζήρ Ογλού
Ιωάννης
Κρηνίδες
Κοσμίδης
Βασίλειος
Αμυγδαλεώνας
Κοσμίδης
Γαβρ. Αναστάσιος
Αμυγδαλεώνας
Κοσμίδης
Γαβριήλ
Αμυγδαλεώνας
Κοσμίδης
Δαμιανός
Αμυγδαλεώνας
Κοσμίδης
Νικόλαος
Αμυγδαλεώνας
Κοσμίδου
Θεοδώρα
Αμυγδαλεώνας
Λαχουσίδης
Ελευθέριος
Απεβίωσε
Λαχουσίδης
Παντ. Ευστάθιος
Απεβίωσε
Λαχουσίδης
Σάββας
Γεωργιανή
Παπαδόπουλος
Ανανίας
Απεβίωσε
Παπαδόπουλος
Δημήτριος
Κρηνίδες
Παπαδόπουλος
Θεόδωρος ιερέας
Απεβίωσε
Παπαδόπουλος
Κυριάκος
Κρηνίδες
Παπαδόπουλος
Μωϋσής
Αμυγδαλεώνας
Παπαδόπουλος
Ν. Θεόδωρος
Γεωργιανή
Παπαδόπουλος
Νικόλαος
Γεωργιανή
Παπαδόπουλος
Παύλος
Κρηνίδες
Παπαδόπουλος
Σ. Παύλος
Αμυγδαλεώνας
Παπαδόπουλος
Σάββας
Κρηνίδες
Παπαδόπουλος
Συμεών
Αμυγδαλεώνας
Παπαδόπουλος
Φίλ. Αζαρίας
Κρηνίδες
Παπαδόπουλος
Χαρίτων
Κρηνίδες
Παπαδόπουλος - Άπαϊρ
Φίλ. Σταύρος
Ζυγός
Παπαδόπουλος - Άπαϊρ
Φίλιππος
Κρηνίδες
Παπαδόπουλος - Κεκλίκα
Γεώργιος
Άγιος Ανδρέας
Παπαδόπουλος - Τζίντηρα
Λάζαρος
Αμυγδαλεώνας
Παπαδόπουλος - Τίνον
Αντώνιος
Θήβα
Παπαδόπουλος - Τίνον
Γαβριήλ
Αμυγδαλεώνας
Παπαδόπουλος - Τσικιτής
Ηλίας
Αμυγδαλεώνας
Παπαδοπούλου - Τζάκουτζα
Κυριακή
Γεωργιανή
Πουτζίκης
Αγαθάγγελος
Δωμάτια
Πουτζίκης
Δαμιανός
Αμυγδαλεώνας
Σεραφειμίδης
Γεώργιος
Αμυγδαλεώνας
Σεραφειμίδης
Ευστάθιος
Αμυγδαλεώνας
Σεραφειμίδης
Κων/νος
Αμυγδαλεώνας
Σεραφειμίδης - Τσοχαταρίδης
Σάββας
Αμυγδαλεώνας
Σπαθόπουλος - Γιλίτζ
Θωμάς
Θεσσαλονίκη
Σπαθόπουλος - Γιλίτζ
Ξενοφών
Μυτιλήνη
Σταφυλίδης - Θεόπιστος
Ιωάννης
Κρηνίδες
Σταφυλίδης - Κολέ
Δαμιανός
Αμυγδαλεώνας
Σταφυλίδης - Κολέ
Χαράλαμπος
Απεβίωσε
Σταφυλίδης - Τσεμιτζέ
Ι. Ανανίας
Απεβίωσε
Σταφυλίδης - Τσεμιτζέ
Ι. Γαβριήλ
Απεβίωσε
Σταφυλίδης - Τσεμιτζέ
Ιωάννης
Αμυγδαλεώνας
Τσαχαλίδης
Αν. Γεώργιος
Απεβίωσε
Τσαχαλίδης
Ελ. Ιωάννης
Αμυγδαλεώνας
Τσαχαλίδης
Ζαχαρίας
Κρηνίδες
Τσαχαλίδης
Ηλ. Ηρακλής
Αμυγδαλεώνας
Τσαχαλίδης
Ηλ. Κυριάκος
Αμυγδαλεώνας
Τσαχαλίδης
Ηλίας
Αμυγδαλεώνας
Τσαχαλίδης
Λάζαρος
Αμυγδαλεώνας
Τσαχαλίδης
Μιχαήλ
Αμυγδαλεώνας
Τσαχαλίδης
Νικ. Ιορδάνης
Αμυγδαλεώνας
Τσαχαλίδης 
Νικόλαος
Απεβίωσε
Τσαχαλίδης - Γιλιμπόζ
Ηλίας
Κρηνίδες
Τσαχαλίδης - Πουρπούλ
Θεόφιλος
Αμυγδαλεώνας
Τσαχαλίδης - Φουζούκας
Χρήστος
Αμυγδαλεώνας
Τσεμιτζέ
Ηλ. Ευστάθιος
Κρηνίδες
Τσεμιτζέ
Θ. Κυριακή
Ελασσόνα
Τσεμιτζέ
Σάββ. Χρήστος
Κρηνίδες
Τσεμιτσέ - Σταθήτζιν
Ευστάθιος 
Απεβίωσε
Τσοχαταρίδης
Αν. Ιωάννης
Απεβίωσε
Τσοχαταρίδης
Αν. Χρήστος
Αμυγδαλεώνας
Τσοχαταρίδης
Αναστάσιος
Αμυγδαλεώνας
Τσοχαταρίδης
Φίλιππος
Αμυγδαλεώνας
Τσοχαταρίδης
Χρυσόστομος
Αμυγδαλεώνας
Φιλιππίδης - Γιοσμάς
Σταύρος
Αμυγδαλεώνας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου