Νικόπολις - Γαράσαρη - Sebinkarahisar - Susehri.

Σας κάνουν ..κλικ; Καλώς ήρθατε!

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Γολγοθάς Γαράσαρης 1916-1918



Σεβασμιώτατε άγιε Τοποτηρητά,

  Με έδραν την ιστορικήν Νικόπολιν (Καρά-Χισάρ-Σαρκή) η επαρχία Κολωνίας, ήτις επί των Βυζαντινών χρόνων τοσούτον είχεν ακμάση και προαχθή ώστε και Νομόν υπό την επωνυμίαν «Θέμα Κολωνίας» είχεν αποτελέση και επισκοπήν ιδίαν είχεν αναδείξη και κατά την πτώσιν της δυναστείας των Κομνηνών και την άλωσιν του Ελληνικού Βασιλείου της Τραπεζούντος και την εν γένει υποδούλωσιν της φυλής ημών, εξηκολούθει παρ’ όλα τα πικρά ποτήρια της μαύρης δουλείας ν’ αποτελή την κοιτίδα του Ελληνισμού εν τη μεμακρυσμένη εκείνη χώρα.

   Αλλ’ επέπρωτο, δυστυχώς κατά τον ενσκήψαντα Πανευρωπαϊκόν πόλεμον, η ως άνω επαρχία να υποστή την κτηνώδην βίαν και την θηριώδη επίθεσιν των Τούρκων και των Τουρκικών ορδών, ώστε ο περιερχόμενος σήμερον τα χωρία της επαρχίας ταύτης ουδέν άλλο να συναντά ειμή πτώματα χριστιανών αδελφών άταφα και σωρούς ερειπίων εφ’ ων επικαθήμενα τα όρνεα του ουρανού εξαγγέλλουν την επελθούσαν ερήμωσιν.

  Είναι πρωτοφανή και πρωτάκουστα τουλάχιστον δια τα μέρη ταύτα των οποίων οι κάτοικοι τα πάνδεινα υποστάντες και ληστεύσεις και διωγμούς, και εκβιασμούς και σφαγάς ετάφησαν άκλαυστοι και ακήδευτοι εις τας αφιλοξένους χώρας των Τούρκων εν Τοκάτη και αλλαχού.
   Εννέα είναι τα τμήματα άτινα απαρτίζουν την επαρχίαν Κολωνίας. Το τμήμα Νικοπόλεως, Σού-σεχρη, Επεσίου, Μελανθίας (Μεσουδιέ), Σήσορτα, Γιαγλέ-γιουζού, Κιρικίου, Αλούτζαρας και Κερτζενησίου.
   Και περί των τμημάτων Νικοπόλεως και Αλούτζαρας προκειμένων τα δεινοπαθήματα του δυστυχούς λαού είναι απερίγραπτα.
   Εκτός αυτής της Νικοπόλεως της αποτελούσης την έδραν της όλης επαρχίας, ήτις εγένετο παρανάλωμα του πυρός δια την πρόφασιν ότι εν ταις ελληνικαίς οικίαις και καταστήμασιν εκρύπτοντο Αρμένιοι οι οποίοι καταδιωκόμενοι και κατασφαζόμενοι εζήτουν των όντι καταφύγιον και προστασίαν παρά των Ελλήνων, οίτινες αψηφούντες τας απειλάς και την αγριότητα των Τούρκων εδέχοντο αυτούς εις τας οικίας των.

   Και τα δύο χωρία Πάλτζανα και Τρουψή εφελκύσαντα δια τον πλούτον και την τοποθεσίαν των την προσοχήν των Τούρκων κατά διαταγήν του διοικητού Ασάφ και των οργάνων του Φαζήλ, υποδιοικητού, και Χαλήλ και Σερήφ Ταπάνογλου, εξεκενώθησαν βία, προσωρινώς δήθεν, μη επιτραπέντος εις τους κατοίκους να παραλάβωσιν απολύτως ουδέν.
   Κατά την απροσδόκητον ταύτην έξωσιν διεδραματίσθησαν γεγονότα φρικώδη. Η Σοφία Ασλανίδου, μήτηρ έξ τέκνων και χήρα, θέλουσα να παραλάβη μαζί της και μίαν αγελάδα δια να θρέψη το ασθενούν τέκνον της Νικόλαον με γάλα και αντισταθείσα εις την δοθείσαν διαταγήν περί της μη παραλαβής ουδενός πράγματος, εσφάγη θηριωδώς ενώπιον των τέκνων της.
   Η Κανή Τσεντεμέ δια της βίας ωδηγήθη εις το χαρέμιον του Τοπάλογλου Ασήμ.
   Την αυτήν τύχην υπέστη και η Σοφία Καραλόγλου και η Ανατολή Δεμιρτζόγλου.
   Η δε Παρθένα Τουμανίδου εννοήσασα την τύχην, ήτις την ανέμενεν, ερρίφθη εις τον Λύκον ποταμόν και επνίγη.
   Τον Αναστάσιον Θωμαϊδην διαμαρτυρηθέντα δια την τοιαύτην διαγωγήν των διενεργούντων την απέλασιν κατεκρεούργησαν φρικωδώς προς παραδειγματισμόν!! 

   Τι δε πρώτον τι δ’ ύστατον εκθέσω. Οι δε λοιποί με δάκρυα και λυγμούς, άσιτοι και άστεγοι, υβριζόμενοι και εξευτελιζόμενοι εν μέσω χειμώνι, περί τα μέσα Νοεμβρίου, μετά πολλών ταλαιπωριών και πολλών θανάτων εκ πείνης έφθασαν τη 26η Δεκεμβρίου 1916 εις Τοκάτην, όπου τα κυβερνητικά όργανα, κατά διαταγήν ανωτέραν αποχωρήσαντα τους άνδρας από των γυναικών διεσκόρπισαν όλους ανά τα διάφορα τουρκοχώρια.
   Και εκ μεν των κατοίκων του χωρίου Πάλτζανα αριθμούντος 290 οικογενείας ήτοι 1.500 ψηχάς, καθ’ οδόν μέχρι Τοκάτης υπέκυψαν εις την πείναν, το ψύχος και τους ραβδισμούς 228.
   Εκ δε των Χριστιανών του Τρουψή περιλαμβάνοντος περί τας 220 οικογενείας ήτοι ψυχάς 1.200 μέχρι Τοκάτης απέθανον, θύματα της θηριωδίας των οργάνων της Κυβερνήσεως 118 άνδρες και γυναικόπαιδα, οι δε λοιποί διεσκορπίσθησαν ωσαύτως εις τα χωρία των Τούρκων προς τελείαν εξόντωσιν.
   Και η εξόντωσις επήλθε τελεία. Διότι τον Μάρτιον του έτους 1917 διετάχθησαν υπό της Κυβερνήσεως να επανέλθωσιν εις τας εστίας των και οι ταλαίπωροι μετά χαράς εξεκίνησαν όπως φθάσωσιν εις τας πατρίδας των, εις τα πολυφιλή χωρία των, όπου προηγουμένως εν μέσω θρήνων και οδυρμών εγκατέλιπον τα πάντα, και τας περιουσίας και τους βωμούς και τας εστίας και τα οστά των γονέων των, αλλά δυστυχώς η επάνοδός των αύτη κατέληξεν εις ιδίαν εξόντωσιν φρικαλέαν, τεκμηριούσαν την ακόλαστον ορμήν και κτηνώδη θηριωδίαν των Τούρκων, επισήμων τε και ανεπισήμων.
   Διότι μόλις έφθασαν εις τα πρόθυρα των χωρίων των πριν ή εισέλθωσιν εις αυτά και οι πόδες των πατήσωσι το γλυκύ της πατρίδος έδαφος, υπέστησαν οι δυστυχείς άνθρωποι, τα δυστυχή ταύτα του Θεού πλάσματα, ληστρικήν επίθεσιν παρά του διαβοήτου εκείνου Χαλήλ Ταπάν αγά, όστις ενώ προ του πολέμου τούτου απέθνησκε της πείνης, τώρα λογίζεται ως ο Αδάμ εν τω παραδείσω εν μέσω εξισλαμισθέντων κορασίων, άτινα αποτελούσι το χαρέμιόν των με περιουσίαν κολοσιαίαν, κάτοχον πολλών στρεμμάτων γης και τριών έως τεσσάρων χιλιάδων προβάτων και άλλων, απάντων κτημάτων των χριστιανών, και τη αδεία και ανοχή των οργάνων της εξουσίας, οι ταλαίπωροι χριστιανοί ετέθησαν γυμνοί και τετραχηλισμένοι βορά των 8 μανδροσκύλων του εν λόγω Χαλήλ και ούτω καταξεσχισμένοι και ελεεινοί οι επιζήσαντες της νέας ταύτης καταστροφής έσπευσαν και αύθις να εκπατρισθώσιν εις Τοκάτην, Κερασούντα και Ορδού.
   Και η ωραία σχολή του χωρίου Παλτζάνης και αι δύο εκκλησίαι του Αγίου Γεωργίου και του Ευαγγελισμού δια την ανέγερσιν των οποίων εξωδεύθησαν περί τας 9.600 λιρ. δεν υπάρχουσιν πλέον, κατάκεινται ερείπια, δείγματα του εκπολιτιστικού έργου των απογόνων του Τσιγκισχάν.
   Την αυτήν τύχην υπέστη και η Σχολή η τριώροφος και η Εκκλησία του Αγίου Θεοδώρου του χωρίου Τρουψή καθώς και όλαι αι οικίαι, των οποίων η ξυλεία εχρησίμευσεν ως καύσιμος ύλη εις τους στρατιώτας και τους περιοίκους Τούρκους.

   Το χείριστον πάντων είναι, Σεβασμιώτατε, ότι των αποθανόντων τα πτώματα δεν επετρέπετο να ενταφιασθώσι μόνον και μόνον δια να γίνουν βορά των ορνέων και κυνών. Ούτω τα πτώματα του Θεοφίλου Α. Κυνηγοπούλου, του παπά Ευθυμίου και της κόρης του Ελισάβετ εκ του χωρίου Πάλτζανα υπό τα όμματα των συγγενών των ερρίφθησαν εις τους σκύλους. Η δε Μαρία Αθανάσογλου επιχειρήσασα να εκδιώξη τους πειναλέους σκύλους κατεξεσχίσθη και αυτή υπ’ αυτών, υπό τους σαρκαστικούς γέλωτας των δεβετζήδων Χουρσήτ και Σουκρή.

   Τον Μάιον του ιδίου έτους υπό την απειλήν του φασγάνου εξεκενώθησαν και τα εξής χωρία του αυτού τμήματος, Χάχαβλα, Καλετζούκ, Έσολα, Φεϊλέρε, Αλησάρ, Σπαχή Μαχαλέ, καθώς και τα χωρία του τμήματος Αλούτζαρας, Καλάμαι, Χιντζήρ, Αναστός και Αλησίζ, των οποίων οι κάτοικοι περί τας 15.000 εν μέσω απείρων ταλαιπωριών περιπλανώνται εις τα όρη και τα σπήλαια της Κασταμονής και Τοκάτης, καταστραφέντων των ναών, σχολών, οικιών αυτών και της περιουσίας αυτών διαρπαγείσης υπό των περιοίκων Τούρκων.

   Φρικωδεστέρα είναι, Σεβασμιώτατε, η τύχη των κατοίκων των χωρίων του αυτού τμήματος Κόρατζα, Στρεφή, Καταχώρ, Καρακεβεζήτ, Εσκή-κιοϊ, Κάλτζασα, Λίτζασα, Ασαρτζούκ, Κοϊνήκ, Οβατζούκ, Κεϊλήκα, Αούδερε, Αλούτζε, Χατζήκιοϊ, Έσκονε, Σουπάχ, Άσλασα, Κιουβερτζηνίκ και Λάπα.
   Αι εξισλαμίσεις εδώ είναι άπειραι, αι σφαγαί και ληστεύσεις κατήντησαν διασκεδάσεις των Τούρκων τόσον ώστε εν μεν τω Καρακεβεζήτ επιζούν εισέτι η οικογένεια του Λογγίνου Χουπανίδου, του Τουτζάρ Παύλου και του Βασιλείου Κάγκα χάρις εις την μεσολάβησιν των εξισλαμισθεισών συζύγων και θυγατέρων των.
   Εν δε τω χωρίω Στρεφή ουδείς υπάρχει, εν δε τη Κόρατζα μεταξύ 26 οικογενειών επέζησε και ο ιερεύς ο επικαλούμενος Τοπάλ-κεϊσής και αυτός χάρις εις την εκβιασθείσαν νύμφην και θυγατέρα του.
   Εν δε τω Καταχώρ υπάρχουν εισέτι 29-35 οικογένειαι, αι δε άλλαι κατεστράφησαν παντελώς.

   Η εξόντωσις του τμήματος τούτου, Σεβασμιώτατε, είναι ως βλέπετε, τεραστία. Οικίαι δεν έμειναν, αι περιουσίαι πάσαι διηρπάγησαν, οι ναοί και αι σχολαί μετεβλήθησαν εις ερείπια, πολλά τέκνα μας βιαίως εξισλαμίσθησαν, αι γυναίκες και αι θυγατέρες μας απήχθησαν όπως κορέσωσι την ασέλγειαν των άγριων τουρκικών ορδών, γέροντες και γυναικόπαιδα σωρηδόν απέθανον μεταξύ των χιονοσκεπών ορέων και δυσβάτων οδών εκ πείνης και ψύχους, οι εναπομείναντες ολίγοι εισέτι καταδιώκονται άνευ ουδεμιάς προστασίας και ηθικής υποστηρίξεως τα πάντα υπέστησαν και υφίστανται.

   Ιδού και λεπτομερής κατάλογος και στατιστική των χωρίων του τμήματος τούτου:

 

Χωρία μή μετατοπισθέντα

 
πρό πολέμου
μετά πόλεμον

οικίαι
κάτοικοι
οικίαι
κάτοικοι
Καρακεβεζήτ
220
1100
29
145
Στρεφή
83
490
9
45
Κόρατζα
200
1000
13
75
Εσκή-κιοϊ
90
450
10
0
Κάλτζασα
90
450
5
28
Καταχώρ
240
1250
75
385
Λίτζασα
250
1250
27
145
Ασαρτζούκ
140
700
7
35
Κοϊνήκ
160
800
12
75
Οβατζούκ
180
900
11
60
Κεϊλίκα
190
950
27
140
Αούδερε
90
450
5
35
Αλούτζε
56
280
7
45
Χατζήκιοϊ
130
650
24
145
Έσκιονε
120
700
60
300
Σουπάχ
210
1050
90
450
Άσλασα
90
450
25
170
Κιουβερτζηνίκ
55
280
30
165
Λάπα
60
300
25
130



Μετετοπίσθησαν (εις Ζάραν, Σεβάστειαν, Τοκάτην και Γάγγρας)


οικογένειες
κάτοικοι
Φέϊλερε
160
800
Έσολα
35
175
Τρουψή
220
1200
Πάλτζανα
290
1500



ΤΜΗΜΑ ΑΛΟΥΤΖΑΡΑΣ


Μετετοπίσθησαν (εις Ζάραν, Σεβάστειαν, Τοκάτην και Γάγγρας)


οικογένειες
κάτοικοι
Καμησλί
190
950
Χίντζηρι
110
550
Αναστός
140
700
Αλησίζ
45
225



Μετετοπίσθησαν (εις Γάγγρας και Αμάσειαν)


οικογένειες
κάτοικοι
Χάχαβλα
90
450
Αλησάρ
180
900
Σπαχή-μαχαλέ
180
700
Καλατζούκ
30
150



Σεβασμιώτατε,

  Όσον αφορά το τμήμα Κερτζενησίου, οι δυστυχείς κάτοικοι των χωρίων Καδήκιοϊ, Ριφαγιέ, Κονδύλια, Πισιούρ, Αλατζά-χαν, Μανδολάς, Μεντέμελη και Χίντζηρι, ανερχόμενοι εν όλω εις 8.000 ψυχάς, υποστάντες κατ’ αρχάς και αυτοί τας φρικαλεότητας της βιαίας εξισλαμίσεως, εξεδιώχθησαν μετά ταύτα κατά τον Μάρτιον του 1917 αφ’ ου προηγουμένως διηρπάγη άπασα η περιουσία των, διεσκορπίσθησαν δε προς τελείαν εξόντωσίν των εις τα τουρκικά χωρία της Σεβαστείας.

   Κατά την εκδίωξιν αυτών εκ των εστιών των συνέβησαν και σφαγαί και διακορεύσεις και βεβηλώσεις ιερών ναών, οίτινες ή μεταβληθέντες εις σταύλους και αχυρώνας ή κατεστράφησαν.
   Το χείριστον πάντων είναι, ότι υπό το πρόσχημα προστασίας των μικρών παίδων και νεανίδων, τα επίσημα όργανα της Κυβερνήσεως παρέλαβον όλην την μικράν νεολαίαν και αύτα έτι τα βρέφη, εκτουρκίσαντα δε αυτήν, την διατηρούσιν εισέτι εις τας τουρκικάς σχολάς της Σεβαστείας και εις το Γετήμ-χανέ πρώην Σχολή αμερικανική.
   Εκ των ουτωσίν απελαθέντων οι πλείστοι υπέκυψαν εις τον σκληρόν εξ ασιτίας θάνατον.

   Φρικωδέστερα είναι τα δεινά των κατοίκων του τμήματος Επεσίου, όπερ δεν εξεκενώθη μεν υπό των Τούρκων απεκλείσθη όμως πάσης μετά των πέριξ επικοινωνίας.
   Φόνους και σφαγάς υπό τας οδηγίας του υποδιοικητού Φαζήλ κάποιος Κιαμήλ εφέντης διέπραξε πολλάς. Ούτω δια να ληστεύσουν τον Βασίλειον Γ. Γιώργη ζαδέ, θηριωδώς κατέσφαξαν αυτόν εν Ζάρα προς σωφρονισμόν των λοιπών γκιαούρηδων, οίτινες δήθεν διέδιδον την μεγάλην Ιδέαν.
   Ο απαίσιος ούτος Κιαμήλ εις το χωρίον Ιν-ονού απηγχόνισεν και 14 άλλους φιλησύχους Χριστιανούς ως φυγοστράτους δήθεν και επαναστάτας κατά της τουρκικής Κυβερνήσεως, ούοι δε είναι ο Ιωακείμ Σάββα, Κωνσταντίνος, Παύλος, Σάββας Τσερκέζ, Γεώργιος Πισέα, Παύλος, Μιχαήλ και Λάζαρος μετά της συζύγου του. Οι δε ιερείς του Ιν-ονού μέχρι σήμερον διατελούν εις τας φυλακάς Σεβαστείας.
   Απηγορεύθη ωσαύτως η μετάβασις των χωρικών εις τους αγρούς των και η καλλιέργεια αυτών, ούτω δε εκάστη οικογένεια, εξαντλήσασα τας προμηθείας της εντός ολίγου, υφίστατο τον εκ λιμού θάνατον. Και υποδήματα παλαιά και νέα και σεσηπότα κρέατα ίππων και όνων ετρώγοντο υπό των πειναλέων κατοίκων ως εδέσματα γλυκύτατα και ομηρικαί μάχαι, ως διηγείται αυτόπτης μάρτυς συνήπτοντο μεταξύ των μελών μιας και της αυτής οικογενείας δι’ ένα ποντικόν.
   Τα αποτελέσματα όμως της τοιαύτης ήσαν οι σωρηδόν θάνατοι και αι πολλαί και ποικίλαι επιδημίαι.

   Σεβασμιώτατε. Τα πτώματα των αποθνησκόντων κατ’ ανωτέραν αυστηράν διαταγήν έμενον άταφα, κύνες δε πειναλέοι κατέτρωγον αυτά.
   Εκ των 13.000 εν όλω κατοίκων περιλαμβόντων των χωρίων Κηζήκ, Παζάρ-πιρέν, Τσαμλί-καλέ, Κούλελη, Παναγία, Ιν-ονού, Καγιά-τιπή, Κοβατζούκ, Μουρασούλ, Τσελέπ, Δερέκιοϊ, Κόβτεπε, Αρμούτ-τσαϊρί, Κούρβαον, Κανλή-καγιά, Τσέτουρα, Δερέ-ταμ, Πιρέ-τεπέ, ελάχιστα αριθμούσιν ολίγους επιζήσαντες κατοίκους τα πλείστα όμως κατηρειπώθησαν.
   Δύο εκ των κατοίκων των άνωθι χωρίων ο Παύλος Γιαγμούρογλους και ο Αναστάσιος Ζέπος τη μεσολαβήσει των εξισλαμισθέντων αδελφών και θυγατέρων κατώρθωσαν να φθάσωσιν ενταύθα και εξαγγείλωσι τας γινομένας φρικαλεότητας.

   Αι εξισλαμίσεις είναι άπειροι, διότι οι Τούρκοι εκμεταλλευόμενοι την πείναν και την απόγνωσιν των ταλαιπώρων Χριστιανών ητίμαζον αντί 100 δραμίων άρτου τας δεκαετείς θυγατέρας και τα τέκνα των δυστυχών του Θεού πλασμάτων και εξισλάμιζον αντί πινακίου φακής τους λιμώττοντας.
   Αι τουρκικαί ορδαί εξέλεξαν τας εκκλησίας ως τόπον κορεσμού της ασελγείας των επί των ημετέρων γυναικών και τέκνων, τούτο δε όπως χλευάσωσι και καθυβρίσωσι τα ιερά και όσια των εν λόγω κατοίκων.
   Τα πάντα απωλέσθησαν, Σεβασμιώτατε, και περιουσίαι και οικίαι και ιερά και ναοί, ιδία δε η τιμή και η ζωή των Χριστιανών.
   Η περιουσία αυτών κατέστησε πλουσίους τους περιοίκους Τούρκους, αι δε γυναίκες των αποτελούσι το χαρέμιον των τελευταίων τούτων.
  
   Την αυτήν και έτι χείρονα τύχην υπέστησαν τα χωρία των τμημάτων Σούσεχρι, Κιρικίου, Γιαγλέ-γιουζού, Μεσουδιέ, Σήσορτας κατά διαταγήν του Φεϊζή βέη, αρχηγού των εκεί στρατευμάτων, όστις καταρτίσας συμμορίας υπό την αρχηγίαν του εκ του χωρίου Πιλτόρ, Μαούς βέη, του Γιουσούφ τσαούς και Τουρμούς του Τεβρένογλου Μουσταφά, των Μεμέτ και Μουζαρέμ εξ Εσκή-κιοϊ και του Σερήφ, Γατήρ, Πεκτές Αχμέτ και Σουλεϋμάν, κατελήστευσε τους δυστυχείς Χριστιανούς και διεκόρευε και εξεβίαζεν αναιδώς ενώπιον γονέων και αδελφών τας θυγατέρας και γυναίκας των και απεκεφάλιζε τους νέους και ηνάγκαζεν άλλους να κρημνίζωνται εις τους κρημνούς του Ασαρτζούκ.
   Ήσαν φοβερά μάστιξ των χωρίων τούτων τα οποία σχεδόν κατεστράφησαν ως δεικνύει η ακόλουθος στατιστική:

ΤΜΗΜΑ ΚΕΡΤΖΕΝΗΣΙΟΥ


Μετατοπισθέντα χωρία (εις Σεβάστειαν)


οικογένειες
κάτοικοι
Καδήκιοϊ
190
950
Ρεφαγιέ
900
4500
Κονδύλια
126
600
Πισιούρ
120
600
Αλατζά-χαν
160
800
Μονδολάς
110
550
Μεντέμελη
90
450



ΤΜΗΜΑ ΣΟΥ-ΣΕΧΡΗ



πρό πολέμου
μετά πόλεμον

οικίαι
κάτοικοι
οικίαι
κάτοικοι
Κιαμήλ-πελ
160
800
60
360
Κιός-κιοϊ
180
900
30
180
Αγούλια
110
550
7
49
Πουλάκ
90
450
0
0
Κηράτς
75
375
0
0
Ουλού-τσουχούρ
120
600
0
0
Σεϊτ-πελέν
115
575
0
0
Γιουζουλού
140
700
15
105



ΤΜΗΜΑ ΕΠΕΣΙΟΥ



πρό πολέμου          
μετά πόλεμον          

οικίαι
κάτοικοι
οικίαι
κάτοικοι
Κηζήκ
250
750
50
300
Παζάρ-πελέν
90
450
15
90
Τσαμλή-καλέ
90
450
50
300
Κούλαλη
70
350
18
90
Παναγία
90
450
35
210
Ιν-ονού
120
650
65
390
Καγιά-τιπή
180
900
90
490
Κοβατζούκ
65
328
22
132
Μουρασούλ
60
300
25
150
Τσελέπ
50
250
22
132
Δερέκιοϊ
110
550
50
300
Κόβτεπε
145
725
90
540
Αρμούτ-τσαϊρί
90
450
26
156
Κούρβαον
100
500
50
300
Καϊλή-καγιά
90
450
35
210
Τσέτουρα
70
350
30
180
Δερέ-ταμ
96
480
40
240
Πιρέ-τεπέ
112
560
48
288



ΤΜΗΜΑ ΜΕΛΑΝΘΙΑΣ



πρό πολέμου          
μετά πόλεμον          

οικίαι
κάτοικοι
οικίαι
κάτοικοι
Μεταλλείον
160
800
80
480
Τσοράκ
90
450
35
210
Γιαβσάν
125
525
40
240
Μιχάλ-τσορούμ
130
650
45
270
Κόπετεν
60
300
25
150



ΤΜΗΜΑ ΣΙΣΟΡΤΑΣ



πρό πολέμου          
μετά πόλεμον          

οικίαι
κάτοικοι
οικίαι
κάτοικοι
Χασάν-ταμί
130
650
50
300
Χαβζούλ
98
490
30
180
Άμελη
90
450
35
210
Δεϊρμέν-τας
80
400
40
240
Σαχνά-τζιμενί
87
435
27
153



ΤΜΗΜΑ ΓΙΑΓΛΕ-ΓΙΟΥΖΟΥ



πρό πολέμου          
μετά πόλεμον          

οικίαι
κάτοικοι
οικίαι
κάτοικοι
Αχηρλή
125
575
38
190
Σεμέν
160
800
80
480
Αρμουτζή
65
325
26
150
Σινανλή
70
350
30
180
Καβάκλητζα
40
200
20
120
Άρτας
70
350
28
150
Κιαβούρ-κιπι
150
750
60
300
Ίνδαλα
280
1400
75
450
Πέγιαλαν
125
725
28
168
Αλητζόν
35
175
10
60



ΤΜΗΜΑ ΚΙΡΙΚΙΟΥ



πρό πολέμου          
μετά πόλεμον          

οικίαι
κάτοικοι
οικίαι
κάτοικοι
Πασλάκ
60
300
15
88
Κιουρτήν
90
450
15
80
Κάγιαλα
165
825
65
390
Γιατμίς
186
940
50
300
Σούλλη
70
350
0
0
Κουλάκ-καγιά
230
1150
69
414
Βαϊράμ-τανισμά
74
370
25
150
Κιοπλή
110
550
45
250
Ιναγέτ
70
350
30
180



   Ταύτα υποβάλλοντες ευλαβώς και ασπαζόμενοι την δεξιάν της Υμετέρας Σεβασμιότητος, διατελούμεν μετά πολλού σεβασμού.



ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Επιστολή που έστειλε στο Μητροπολίτη Νεοκαισαρείας, Πολύκαρπο (πρώην Μητροπολίτη Κολωνίας), ο διάκονος Πολύκαρπος Κυνηγόπουλος από το χωριό Τρουπτζή, ώστε μέσω αυτού να πληροφορηθεί ο Οικουμενικός Πατριάρχης τα όσα συμβαίνουν στη Γαράσαρη κατά την περίοδο 1916-1918.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου