Νικόπολις - Γαράσαρη - Sebinkarahisar - Susehri.

Σας κάνουν ..κλικ; Καλώς ήρθατε!

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

Ο Λογγίνς τη Χουπανάντων ασήν Γαρακαβάζηταν και οι κλεφτάντ (σπονδή σην γλώσσαν εμούν)



   Ας τ’ έντον το σεφερπερλίκ ύστερα, έναν ημέραν τη Χουπανάντων ο Λογγίνς επήγεν σην Τσεπνίαν. Ας τ’ εκλώστεν και έρχουτουν οπίς σην Γαρακαβάζηταν με τον γάϊδερον’ατ φορτωμένον έναν πατμάν καπνόν και δέκα οκάδες φασούλε, σιτέ επαίνεν σην στράταν’ατ έρθαν εμπροστά’τ εφτά νομάτι σιλαχλήδες κλέφτ’.
   Ατοίν έκουαν το είσεν ο Λογγίνς πολλά λίρας. Ο ένας ατούν είπεν σ’ αρχατάσε’τ: «Ντο στέκετε; Πιάστε ατόν τον αφορισμένον τον Ορωμαίον, δέστε τα σέρα’τ και τα ποδάρε’τ και φερέστε’τον ακεί σ’ ορμάν απές».
   Ας τ’ έγκαν ατόν κ’ ύστερα, εσέρεψαν ελίγα τσατσία και εδέκαν’τα άψιμον. Ύστερα εξέγκαν τα λώματα τη Λογγίν, έγκαν ατόν σ’ άψιμον σουμά και είπαν ατόν: «Νέπε Λόγγιν, για θα καζώμεν τα κάκαλα’ς, για θα δί’εις μας πεντακόσε λίρας».
   Ο Λογγίν΄ς πα είπεν ατ’ς: «Απάνι’μ παράες κ’ έχω. Ελάτε εντάμα’μ, ας πάμεν σο χωρίον και τερώ και δίγω σας».


   Εκείν’ πα επίστεψαν ατόν και επήραν την στράταν σο σερ’ για να πάγνεν σο χωρίον’ατ. Ας τ’ εσούμωσαν σο χωρίον και έρθαν σ’ έναν γας απάν’, ο Λογγίνς π’ έξερεν τα τόπε έϊνα, ση σκοτίαν απές, πως εποίκεν εφέκεν εείνος εείνον και εκυλίεν ση γασή την ρίζαν. Ατότε οι κλεφτάντ’ εγροίξαν τ’ εκομπότσεν’ατς ο Λογγίν και εσκάλωσαν να τρέχ’νε αδά και ακεί και να σύρνεν τα μολυβέας απάν’ατ.
   Ο Λογγίνς καιρόν κ’ έχασεν, επήρεν το τρέξιμον σο σερ και έρθεν μπροστά σ’οσπίτ’ν’ατ. Εντόκεν την πόρταν, εσέβεν απές και είπεν την γυναίκαν’ατ τη Μαρίαν: «Μάρια, οι κλέφτ’ θα έρχουνταν, τέρεν το θύριν τσυλίε καλά και μ’ εφήν’ς’ατ να μπαίνεν απές ατοίνς τη σκύλ’ τα παιδία».
   Επεκεί έεινος εδήβεν ση Τζουμουζάντων τον μαχαλάν, ση Πελαγίας τ’οσπίτ’ και είπεν ατέν να βρήκ’ τον γαμπρόν’ατ τον Γιωρίκαν και να λέ’ατόν να πάει να κρού’ την καμπάναν και να δί’ει χαπάρ την χωρέτ’ς να σκούνταν σο ποδάρ’ και να χατεύνεν την κλεφτάντς ασό χωρίον.
   Έεινος πα εδήβεν κ’ εκρύφτεν σ’ έναν παρεκκλήσιν τ’ έτον ελίγον εξ ας’ το χωρίον.

   Ας τ’ έφτασαν οι κλέφτ’ π’ εσκότωναν αμόν πρόγατα τη χριστιανίδς και ερήμαζαν τα χωρία, εσάρεψαν τη Λογγίν’ς τ’οσπίτ’, εσούμωσαν σην πόρταν κικά και εσκάλωσαν να τζακώνεν την πόρταν.
   Ατότε η γυναίκα τη Λογγίν καιρόν κ’ έχασεν, επήρεν σ’ έναν σο σέρ’ν’ατς το λιβόριν και σ’ άλλ’ το σέρ’ν’ατς το μαρτίνιν και μίαν ασ’ τ’έναν παράθυρον και μίαν ασ’ τ’άλλο, εσύρ’νεν απάν ατούν τα μολυβέας.
   Το παιδίν’ατς ο Νικόλαν πα, σιτέ εφέρνεν εμπροστά ση μάναν’ατ τα φυσέκε, εντώχτεν σο ποδάρ’ν’ατ.
   Οι κλεφτάντ ασ’ το κ’ επόρεσαν να ανοίγνεν την πόρταν και εθάρρεσαν πολλοί δ’είν’ απές σ’οσπίτ’ και εκλώσταν οπίς να φεύνε, επρόφτασεν ο γαμπρός’ατς τη Τζιπίζ ο Γιωρίκαν και κάμποσοι χωρέτ΄ και εσκάλωσαν να σύρνε από πίσ’ατούν τα μολυβέας.

   Ας τ’ επήγαν κ’ εχάθαν οι αφορισμέν’ οι Τρούκ, ατότε ο Γιωρίκας εντόκεν την πόρταν τη πεθεράς’ατ και είπεν ατήν: «Μάρια! Εγώ είμεν, ο γαμπρός ο Γιωρίκας».    
   Ατέ ασ’ τον φόβον’ατς κ’ εγροίξεν ποίος έτον και από‘πες εκούϊζεν κ’ έλεγεν: «Μ’έρχουστουν, τζακώνω τα στούδε’σουν».
   Επεκεί ύστερα έρθεν η γυναίκα τη Γιωρίκα, η κόρ’ετς και εκούϊξεν ατέν: «Μάνα! Άνοιξον την πόρταν, εγώ είμεν».
   Η μάνα’τς ασ’ τ’ έκ’σεν τη λαλίαν’ατς, ένοιξεν και ούσταν εσέβαν απές, χαμάν ετέρεσαν να φτάν’νεν τον Νικόλαν καλά π’ εντώχτεν, έδεσαν την γιαράν’ατ, αμά ατός ασόν φόβον’ατ έντον βερεμλής κ’ επέθανεν σ’ ατωρινόν το χωρίον’ατούν, σο Ελαιοχώρ’.

   Έντον μεσάνυχτα και ο Λογγίνον π’ ουδέν κ’ εφάνθεν, απαδά εράεψαν απακεί εράεψαν, εύραν ατόν κρυμμένον απές σ’ έναν παρεκκλήσ’ τ’ έτον οπίς σ’ έναν τρανόν θάριν. Ο Λογγίν εγροίξεν τ’ εράαυαν ατόν, αμά ασ’ σον φόγον’ατ η λαλία’τ κ’ έβγωνεν. Ύστερα έρθαν σουμάτ’ κ’ επήραν ατόν εντάμαν ατούν και έγκαν ατόν σ’οσπίτ’ ν’ατ.
   Ατότε ασ’ τ’ έρθεν ο νούς’ατ σο κιφάλ’ν’ατ, είπεν’ατς τ’ εποίκαν ατόν οι αφορισμέν’ οι Τρούκ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου