Χριστός ετέχθη, Νικοπολίτες...

Ομιλία του Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως, κ. Ανθίμου, στην παρουσίαση του βιβλίου "Ιμπραχίμ, ο γιος του Ηρακλή".

Ακολουθεί το απομαγνητοφωνημένο κείμενο:

Ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στην παρουσίαση του βιβλίου "Ιμπραχίμ, ο γιος του Ηρακλή".

Ακολουθεί το απομαγνητοφωνημένο κείμενο:

"Ιμπραχίμ, ο γιός του Ηρακλή" - Παρουσίαση στο Ιστορικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης - 14/12/2015

   Μία βραδιά γεμάτη λόγο μεστό. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και ο Μητροπολίτης Αλεξανδρούπολης κ. Άνθιμος, μας έδειξαν για μια ακόμη φορά οτι στη σύγχρονη Ελλάδα της κρίσης και της παρακμής, υπάρχει αισιοδοξία, υπάρχει ιστορία, υπάρχει ελπίδα. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον για μας και την ιστορία μας, είναι μια αλυσίδα αδιάσπαστη. Η συνέχεια είναι δεδομένη. Με αυτογνωσία, με ανατροπή θέσφατων και δεδομένων, με συγκρούσεις, με ειλικρίνεια, με γενναιότητα απέναντι στην ιστορία και στην αλήθεια.
   Μακάρι να μπορούσαν όσο το δυνατόν περισσότεροι να παρακολουθήσουν αυτήν την εκδήλωση. Μακριά από χιλιοειπωμένα κλισέ, μελό επαναλήψεις και υστερόβουλες τοποθετήσεις. Τίποτα δεν έχει χαθεί και η εποχή που ζούμε θα φέρει μεγάλες αλλαγές. Όσοι μείνουν πίσω, στα στερεότυπα δεκαετιών και σε φολκλορικές εμμονές και μεμψιμοιρίες, θα χάσουν την ευκαιρία να αποδείξουν οτι αποτελούν άξια τέκνα της Ρωμανίας.
   Ευχαριστώ θερμά και τους δύο ομιλητές για την τιμή που μου έκαναν, καθώς και όλους τους φίλους, συμπατριώτες και συναγωνιστές που μας τίμησαν με την παρουσία τους.
Ιδιαίτερες ευχαριστίες στην αγαπητή μου φίλη κ. Ελβίρα Ταταρίδου, πρόεδρο του Θρακικού Κέντρου Τέχνης και Πολιτισμού, η οποία ήταν η "ψυχή" αυτής της άρτια οργανωμένης εκδήλωσης.

Νίκος Πετρίδης

Παρουσίαση του "Ιμπραχίμ", στην Αλεξανδρούπολη.

Παρουσίαση στην Αλεξανδρούπολη.

Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2015, 08:00 μμ,

στο Ιστορικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης (Λεωφόρος Δημοκρατίας 335).

Ομιλητές:

Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Κοινωνιολόγος - συγγραφέας),

Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως κ. Άνθιμος,

Νίκος Πετρίδης.

Οργάνωση: +βιβλία Καφετζή.

Αε-Νικόλα, φύλαξον και βοήθησον...

Στο σπήλαιο του Αε-Νικόλα, στα Κασσιτερά Ροδόπης,

όπου εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τη Νικόπολη Πόντου.

Σπήλαιο Αε-Νικόλα, στα Κασσιτερά Ροδόπης.

Trying to trace my Pontus...

Σο ποτάμ` τη Σουμελάς και σον Γιάμπολη...

Ση Παναγίας το ποτάμ` κάθουμαι κι αφουκρούμαι

και η ορμή του αποσβένει αυτά που τώρα ζούμε. 

Κι επέκει εξέβα σην Σαντάν, ση Γιάμπολη το ρέμα, 

με τα νερά τ` αδούλωτα, συνταιριασμένα μ` αίμα.

Ε ρε και νά`βγαινε ο Κούρτογλης, μέσα από τη δείσα

κι οι Τσιριπάντ` να φαίνουνταν, `σχυρά, παλικαρίσια.

Ατότε μέρ` θα χώνουνταν, αούτ` οι αφορεσμένοι,

ασά ταφία θά`ρχουνταν, όλοι οι αποθαμένοι...

Η αυτογνωσία και οι …αρκουδιάρηδες…

   Είμαι από τη γενιά που πρόλαβε στις επαρχιακές πόλεις να εμφανίζονται συχνά οι «αρκουδιάρηδες». Συνήθως γύφτοι (έτσι τους λέγαμε τότε τους Ρομά, ως «τριτοκοσμικοί politically incorrect»), οι οποίοι είχαν αλυσοδεμένη μια αρκούδα, την περιέφεραν στις γειτονιές και την έβαζαν να χορέψει. Βάραγαν το ντέφι και η αρκούδα χόρευε βαλς, ταγκό, έκανε ακόμα και τη …Βουγιουκλάκη. Όλα ήταν θέμα μίμησης και σκληρής εξάσκησης, με τον απαραίτητο βασανισμό του ζώου. Και όντως, τα κακόμοιρα τα ζώα μάθαιναν τα βήματα και «χόρευαν».

   Αυτή η εικόνα μου έρχεται στο μυαλό και γίνομαι κουραστικός, επαναλαμβάνοντας σε κάθε ευκαιρία ότι το παν είναι η αυτογνωσία. Ακόμα και στους χορούς.
   Δεν έχει κανένα νόημα να ξέρουμε τέλεια τα βήματα και τα τσακώματα και το ρυθμό κλπ κλπ κλπ. Πρέπει να ξέρουμε τι χορεύουμε, γιατί το χορεύουμε, τη σημασία του χορού, πώς έφτασε μέχρι εμάς, τι αξία και νόημα είχε για τους προγόνους μας αυτός ο τρόπος έκφρασης.
   Ίσως τότε αποκτήσει και για εμάς σημασία, πέρα από το γενικό και ανούσιο «χορεύω ποντιακά».
   Ίσως τότε ψαχτούμε περισσότερο και στα υπόλοιπα στοιχεία που χαρακτήριζαν τους προγόνους μας.
   Ίσως τότε καταλάβουμε ακριβώς το βάρος όσων κουβαλάμε στα γονίδια μας και αποφασίσουμε να συμπεριφερθούμε αναλόγως.
   Και κυρίως, ίσως τότε καταλάβουν και οι υπόλοιποι, ότι το σεβασμό τους τον αξίζουμε. Όχι για όσα δημιούργησαν οι πρόγονοί μας. Ούτε για όσα τράβηξαν. Αλλά γιατί συνεχίζουμε κι εμείς στο δρόμο τους. Κι αλίμονο σ` όσους προσπαθήσουν να βάλουν εμπόδια σ` αυτό το δρόμο…

   Μέχρι να το κάνουμε αυτό, πάντα θα βρίσκονται «αρκουδιάρηδες» να μας βαράν το ντέφι, να μας σέρνουν από το χαλκά στη μύτη, να μας καμτσικώνουν ή να μας δίνουν λίγη ζάχαρη ως υπάκουα ζωάκια.
   Ακόμα και μεταξύ μας λοιπόν, δεν αρκεί να ξέρουμε τα βήματα, τα δίστιχα, τις νότες. Την ψυχή πρέπει να μάθουμε και να καταλάβουμε. Την ψυχή…

Νίκος Πετρίδης

Χνάρια...

Σαντάς ρασία έμορφα, σην δείσαν μαθεμένα,

τ' ομμάτια μ' εγομώθανε, επέμ'ναν μα'εμένα...

"Επιστημονική" άποψη...

   Η εικόνα είναι αδιάψευστος μάρτυρας, αλλά μήπως ο κύριος Φίλης έχει διαφορετική «επιστημονική» άποψη; 
   Ναι, ξυλοκοπήθηκε άγρια ο κύριος Κουμουτσάκος, αλλά ήταν «απλή σωματική βλάβη» ή «επικίνδυνη σωματική βλάβη»; Ήταν «σχετικό διακεκριμένο έγκλημα απρόκλητης σωματικής βλάβης» ή μήπως ήταν «απόλυτο διακεκριμένο έγκλημα απρόκλητης σωματικής βλάβης»; 
   Δεν έχει σημασία τι θα αποφανθούν νομικοί και εισαγγελείς. 
   Η άποψη του κυρίου Φίλη (καθαρά «επιστημονικά») έχει τη δική της "βαρύτητα"...

Εθνοκάθαρση και Γενοκτονία – Η περίπτωση του Πόντου

   Λίγα πράγματα και από μένα (πολύ συνοπτικά), μέσα στα χιλιάδες που έχουν δημοσιευθεί τις τελευταίες μέρες:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Τι ορίζεται ως Εθνοκάθαρση;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, εθνοκάθαρση αποτελούν οι ενέργειες που αποσκοπούν στο να «καταστήσει κάποιος μια περιοχή εθνικά ομογενοποιημένη, χρησιμοποιώντας μέσα όπως τη βία και το φόβο, προκειμένου να διώξει από την περιοχή εκείνους τους πληθυσμούς που ανήκουν σε μια άλλη εθνική ή φυλετική ομάδα».

ΕΡΩΤΗΣΗ: Έγινε εθνοκάθαρση στον Πόντο;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Απόλυτα ΝΑΙ.
Ήδη από το 1914, σε πολλές περιοχές υπήρξε βίαιη μετακίνηση ρωμαίικων πληθυσμών, με διάφορες δικαιολογίες. Σε άλλες περιοχές υπήρξε δράση ένοπλων συμμοριών, με σκοπό την τρομοκράτηση των ρωμαίικων πληθυσμών και την εγκατάλειψη των οικιών και των περιουσιών τους.

Ατώρα χόρεψον ση Φίλη τον γαϊτέν...

Ατώρα χόρεψον ση Φίλη τον γαϊτέν...

ΥΓ: "Το φολκλόρ δεν το φοβήθηκαν ποτέ οι εξουσίες..." (ανωνύμου Ποντίου).

Εκλογές στην Τουρκία – Νοέμβριος 2015

   Συνοπτικά, τεράστια προσωπική επιτυχία του Ερντογάν, ο οποίος (αν και όφειλε ως Πρόεδρος να είναι ουδέτερος) πήρε επάνω του όλο το ζήτημα των εκλογών.
   Το ΑΚΡ πήρε σχεδόν 50% και σχηματίζει πάλι αυτοδύναμη κυβέρνηση. Το CHP και ο Κιλιτσντάρογλου έμειναν στα ίδια (πάλι με κύρια δύναμη στην Ιωνία, στην Ανατολική Θράκη και στις αλεβίτικες επαρχίες). Το MHP και οι Γκρίζοι Λύκοι του Μπαχτσελί έχασαν σχεδόν πέντε μονάδες, που πήγαν όλες στον Ερντογάν. Τέλος, το HDP έχασε πάνω από δύο μονάδες, αλλά κατάφερε πάλι να αντέξει και να εκλέξει 61 βουλευτές.
   Η εικόνα του χάρτη, με τα παράλια της Ιωνίας και την Ανατολική Θράκη να αναδεικνύουν πρώτη δύναμη τους Κεμαλιστές, οι νοτιοανατολικοί νομοί το HDP και η υπόλοιπη χώρα τον Ερντογάν, δείχνει ξεκάθαρα το βαθύ διχασμό που υπάρχει στη σημερινή Τουρκία, με σαφή γεωγραφικά όρια. 

Καστέλλον / Ασαρτζούχ της Νικοπόλεως

   Σημερινές φωτογραφίες από την προαιώνια πατρίδα μας, το Καστέλλον / Ασαρτζούχ της Νικοπόλεως. Βλέπουμε τον Καστρόβραχο (με το καστέλλο) πάνω από το χωριό, τη συνοικία των Τζανών Πετράντων και τη συνοικία των Ιορδανάντων / Κελέντων. Δηλαδή ό,τι απέμεινε σήμερα από τις παλιές έξι συνοικίες των προγόνων μας. 
   Οι φωτογραφίες είναι του φίλου μου Βελή Ακτάς. - Veli kardeşim, çok teşekkür. Selamlar tüm Asarcık`da.

«Ιμπραχίμ ο γιος του Ηρακλή» – Από τον Πόντο στην Αμερική στα χρόνια της αντάρας...

 www.pontos-news.gr

   Συνηθίζω να επιλέγω τα βιβλία που διαβάζω με σειρά κριτηρίων. Πέραν του συγγραφέα ή της θεματικής, το επόμενο πράγμα που περιμένω να μου πει κάτι είναι η σύντομη περιγραφή που κάνει ο συγγραφέας ή ο εκδοτικός οίκος στο οπισθόφυλλο. Κι έπειτα ξεφυλλίζω και στέκομαι τυχαία σε μια σελίδα, για να νιώσω τη γραφή.

   Στο βιβλίο του Νίκου Πετρίδη «Ιμπραχίμ ο γιος του Ηρακλή» στάθηκα αρχικά σε μια φράση: Μια ιστορία που κυλάει μέσα στην Ιστορία.

   Είχα ήδη... προκληθεί σε ανάγνωση όταν ο συγγραφέας μού μήνυσε ότι πραγματεύεται την ιστορία δύο Ρωμιών, ενός Οθωμανού και ενός Αρμένη· τη ζωή τους με φόντο τους γιαϊλάδες της Γαράσαρης, κι έπειτα ένα ταξίδι μετανάστευσης που περνά από την Κερασούντα, την Πόλη, τη Νέα Υόρκη, το Μέριλαντ, τη Γιούτα και τη Νεβάδα.

Ευθύμιος Λαυριώτης ή Ευθύμιος Μακεδών ο Τραπεζούντιος

   Γεννήθηκε το 1700 στην Τραπεζούντα και είκοσι ετών εισήλθε στη Μονή της Μεγίστης Λαύρας στο Άγιος Όρος και εκάρη μοναχός. Πέθανε ογδόντα ετών, ως Σκευοφύλαξ της Μονής, αφήνοντας δύο έργα, το "Προσκυνητάριον ακριβέστατον της εν τω αγιονύμω όρει του Άθωνος ιεράς και σεβασμίας βασιλικής και Σταυροπηγιακής Μονής Μεγίστης Λαύρας" σε 6.640 στίχους και το "Βιβλιάριον καλούμενον στηλίτευσις του Πάπα" σε 17.500 στίχους.
Και τα δύο βρίσκονται στη βιβλιοθήκη της Μονής.

   Ο Ευθύμιος αυτοσυστήνεται με τους παρακάτω στίχους:
"Η μεν πατρίς μου φίλτατε ήν `ς τον Εύξεινον Πόντον,
ήγουν την Μαύρην Θάλασσαν, γένος δ` εκ Μακεδόνων.
Κωνσταντίνου ειμί υιός εξ ευσεβών προγόνων,
εκ πόλεως δε Τραπεζούς παλαιών αυτοχθόνων".

   Δυστυχώς δεν εντοπίζουμε ίχνη οικογένειας με το όνομα "Μακεδών" στην Τραπεζούντα των αρχών του 20ου αιώνα (παρά μόνο στην Ινέπολη, αλλά δεν υπάρχει ένδειξη σύνδεσης).

Νίκος Πετρίδης

Είναι κάτι στιγμές...

Αγία Άννα Τραπεζούντας...

   Απ` όλους τους ναούς της Τραπεζούντας, πιο πολύ η Αγία Άννα με συγκινεί.
   Αυτός ο μικρός ναός που δεν έγινε τζαμί, που στέκεται έτσι βουβός και στριμωγμένος μέσα σε νεώτερα οικήματα, που φαντάζει μυστηριώδης σε όσους έχουν σταθεί μπροστά στις κλειστές του πόρτες.
   Ε, αυτό το μυστήριο είναι που μαγνητίζει. Να στέκεσαι μέσα στο ημίφως και να νιώθεις κάτω από τα πόδια σου, στους τάφους της κρύπτης, ιερείς, αξιωματούχους, δευτέριους, πρωτοβουλάριους, πρωτέκτητους. Δέος…