Μιθριδάτης και Πομπήιος

Ιμπραχίμ, ο γιός του Ηρακλή
Εκδόσεις Ινφογνώμων – ISBN: 978-960-8362-70-3 – σελ. 400
(Απόσπασμα από το 4ο κεφάλαιο):

Λίγο πολύ όπως τα έλεγε ο δάσκαλος ήταν. Η Ρώμη, από τότε που άρχισε να γίνεται ολόκληρη αυτοκρατορία, πάνω στο ελληνικό πνεύμα και στον ελληνικό πολιτισμό πάτησε για να σταθεί. Ό,τι έκανε ο Μέγας Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του για να απλώσουν τον ελληνικό πολιτισμό χτίζοντας παντού ελληνικές πόλεις, το ίδιο έκαναν και οι Ρωμαίοι. Περισσότερες από τριάντα καινούργιες έχτισε ο Πομπήιος στη Μικρά Ασία. Κι εκεί που έδωσε την πιο σπουδαία μάχη του, έστησε τη Νικόπολη. 

Μια βιβλιοκριτική για το "Ιμπραχίμ, ο γιός του Ηρακλή"

Είναι ένα μυθιστόρημα. Κι όμως σε ταξιδεύει μέσα από αλήθειες. Προσπαθείς να φανταστείς τις εικόνες που περιγράφει, ψάχνεις στο διαδίκτυο, σε άλλες πηγές. Και όλα βγαίνουν αληθινά. Οι εκκλησίες, τα σπίτια, τα χωριά που διαβάζεις, είναι ακόμα εκεί. Στη Νικόπολη του Πόντου. Μόνο οι ρωμαίικες οικογένειες λείπουν. Το Σοκάκ-πασίν με τα εμπορικά, που οδηγεί στη συνοικία Κόκκαρη, είναι εκεί στην Κερασούντα. Το Γιουκσέκ-καλτερίμ είναι εκεί στο Γαλατά της Πόλης. Το «Ζυθοπωλείον η Καλλίπολις» ήταν εκεί, στην αρχή του Μεγάλου Δρόμου, στο Πέραν. Το υπερωκεάνιο «Αθήναι» έφυγε Τετάρτη πρωί, 25 Ιουνίου 1914 από τον Πειραιά και είχε όντως αυτούς τους επιβάτες. Την Παναγιώτα και τα δυο αγόρια της απ` το Μυστρά, τη Θοδωρίτσα με τα τέσσερα παιδιά της από τις Σαράντα Εκκλησιές, το δύο Εβραιόπουλα από τη Σμύρνη, τις Ελληνίδες ξαδέρφες από το Κάιρο, τη χήρα από την Πόλη, τις δύο Σιτσιλιάνες από το Παλέρμο. Στο Μανχάταν, στον αριθμό 5 του Μπάτερι Πλέις ήταν το καφενείο «Η Άνεσις». Το Bear Island στο Μέριλαντ, το βρίσκεις στο google earth. 
Στη Γιούτα βρίσκεις τα βοσκοτόπια των Ελλήνων κτηνοτρόφων. Στο Reno της Νεβάδα την πινακίδα της κεντρικής λεωφόρου. Όλα είναι αληθινά. Οι ημερομηνίες των γεγονότων, οι ισοτιμίες των νομισμάτων, τα μεροκάματα, οι αποστάσεις, τα εισιτήρια, τα δρομολόγια. Όλα. Κι αυτό σε κάνει να ταξιδεύεις κι εσύ, μέσα στο μύθο και την αλήθεια.

   Ο συγγραφέας δεν παρουσιάζει δικές του απόψεις για τα γεγονότα. Ξεδιπλώνει μπροστά μας όμως, όσα σκέφτονταν, επιδίωκαν, υποπτεύονταν, ένιωθαν και εξέφραζαν, άνθρωποι από διαφορετικές φυλές, θρησκείες, πολιτισμούς και κράτη. Μας βάζει στο μυαλό και στην ψυχή Ελλήνων, Τούρκων, Αρμενίων, χριστιανών και μουσουλμάνων. Μας δείχνει τι και πώς σκέφτονταν στον ηπειρωτικό Πόντο, στα παραθαλάσσια αστικά κέντρα της Μαύρης Θάλασσας, στην Κωνσταντινούπολη, στη Μακεδονία, στην παλιά Ελλάδα. Μας ανοίγει ένα παράθυρο στον άγριο κόσμο της Αμερικής των αρχών του 20ου αιώνα, εκεί που προσπάθησαν να κατακτήσουν μια θέση χιλιάδες Έλληνες, μεταξύ εκατομμυρίων άλλων μεταναστών. Μας γνωρίζει μια σχεδόν άγνωστη σελίδα της Αρμενικής Γενοκτονίας. Την εξέγερση στη Νικόπολη, την πολιορκία για ένα μήνα του κάστρου και την ηρωική έξοδο των πολιορκημένων.
   Τελικά δεν είναι ένα απλό μυθιστόρημα. Είναι μια ιστορία που «κυλάει» μέσα στην Ιστορία. Με αμέτρητες πληροφορίες, με πρωτότυπους διαλόγους, με εμπνευσμένη περιγραφή εικόνων, με συγκινητική σκιαγράφηση συναισθημάτων, με εκπληκτικές ανατροπές, με φιλία, με αγάπη, με προδοσία, με μίσος, με αίμα, με δάκρυα. Και με ένα τέλος αντάξιο του συνολικού έργου.
   Δεν είναι ένα ακόμα ιστορικό μυθιστόρημα. Είναι ένα νέο ιστορικό μυθιστόρημα.

Πληροφορίες στην κ. Σοφία Κεσίδου, 210 3316036, φαξ 210 3250421
E-mail: bookstore@infognomon.gr
Ηλεκτρονικές παραγγελίες στο www.infognomon.com
https://www.facebook.com/Ibrahim.son.of.Hercules
Σελίδες 400, τιμή 18 ευρώ
ISBN: 978-960-8362-70-3

Ένα ατέλειωτο, μεθυστικό και λυτρωτικό ομάλιν Νικοπόλεως

Ιμπραχίμ, ο γιός του Ηρακλή
Εκδόσεις Ινφογνώμων – ISBN: 978-960-8362-70-3 – σελ. 400
(Απόσπασμα από το 9ο κεφάλαιο):

Άναψε μια φωτιά ο πατέρας του Ηρακλή στη μέση της αυλής και κάθουνταν όλοι οι μισαφιραίοι από γύρω. Μεζέδες ήφερε η μάνα του, αλλ` αυτοί και μόνο με ρακί καλά ήτανε. Από τιούτια το έκαναν και ήτανε ονομαστό. Τέτοια μούρα δεν είχε πουθενά αλλού και όλοι λαχταρούσανε τιούτ-ρακισί γαρασαρέτ`κον, για να ζεστάνουνε το μέσα τους.
Λόγια πολλά δεν έλεγαν. Και τι να πουν; Όλοι έχουνε φίλους και συγγενούς σην ξενιτείαν και ξέρουνε το ζόρι. Καλή στράτα ήρθανε μόνο να ευχηθούν και ποιός ξέρει πότε και αν θα ξαναδεί το γιό του ο Νικόλας. 

Ιμπραχίμ, ο γιός του Ηρακλή: Ένα συγκλονιστικό βιβλίο από τον Νίκο Πετρίδη

Αρχές καλοκαιριού 1914. Ο κόσμος ετοιμάζεται να μπει στον πρώτο μεγάλο πόλεμο του 20ού αιώνα.
Τέσσερις νέοι από τη Νικόπολη του Πόντου. Ο Ηρακλής, οΓιάννης, ο Ιμπραχίμ κι ο Καραμπέτ. Διαφορετικές καταγωγές, «ιστορίες», θρησκείες. Ίδια πατρίδα.
Μια Αυτοκρατορία που προσπαθεί να κρατηθεί ζωντανή. Μια Αυτοκρατορία που οι «μεταρρυθμιστές» δεν πιστεύουν σε μεταρρυθμίσεις. Μια Αυτοκρατορία που η Ελευθερία, η Ισότητα και η Δικαιοσύνη, δεν είναι για όλους.
Τα μιλέτια και οι Νεότουρκοι. Ο παντουρκισμός, ο ισλαμισμόςκαι ο νέος τουρκικός εθνικισμός.
Η Ελλάδα της Μεγάλης Ιδέας, η νικήτρια των Βαλκανικών Πολέμων, οι «εθνικοί πόθοι» και οι διχασμοί.
Η Κερασούντα, η οικονομική ανάπτυξη και η «ποντιακή ταυτότητα» στα παραθαλάσσια αστικά κέντρα του νοτιοανατολικού Ευξείνου Πόντου.
Η Πόλη των πόλεων, η βασιλεύουσα. Το μωσαϊκό εθνοτήτων, γλωσσών, θρησκειών, πολιτικών επιδιώξεων, οικονομικών ανταγωνισμών. Το πολυτιμότερο τρόπαιο του «παλιού κόσμου».
Τα εκατομμύρια των Ευρωπαίων που μεταναστεύουν στην Αμερική και οι Έλληνες που «ψάχνουν» τη θέση τους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μωραΐτες, Ρουμελιώτες, Κρητικοί, Μακεδόνες, Θρακιώτες, Μικρασιάτες, Κύπριοι, Ηπειρώτες, Θεσσαλοί, Αιγαιοπελαγίτες, Ευξεινοπόντιοι. Συγχρωτίζονται, γνωρίζονται, συγκρούονται, μεταλλάσσονται. Οι «μούλοι», οι λίγο καλύτεροι από τους «νέγρους», οι χειρότεροι ακόμα και από τους Ιρλανδούς και τους Ιταλούς, προσπαθούν να χωρέσουν κι αυτοί στο σύγχρονο Πύργο της Βαβέλ.
Η εξέγερση των Αρμενίων στη Νικόπολη. Η πολιορκία του κάστρου για έναν ολόκληρο μήνα. Η ηρωική έξοδος και η σφαγή.
Φιλίες, συγκρούσεις και ανταγωνισμοί στο μεσόγειο Πόντο. Στον «άγνωστο» Πόντο.
Μια ιστορία που κυλάει μέσα στην Ιστορία. Η φυλή, το αίμα, η γλώσσα, η θρησκεία, η φιλία, η αγάπη, το μίσος.
Όλα αυτά που κάνουν τους ανθρώπους, πρόβατα και θεριά.
Όλα αυτά που μας στιγμάτισαν και δεν ξεπλένονται.
Όλα αυτά που μπορούν να μας χωρίζουνε για πάντα.
Μπορούν όμως και να μας ενώσουν…

Πληροφορίες στην κ. Σοφία Κεσίδου, 210 3316036, φαξ 210 3250421
E-mail: bookstore@infognomon.gr
Ηλεκτρονικές παραγγελίες στο www.infognomon.com
https://www.facebook.com/Ibrahim.son.of.Hercules
Σελίδες 400, τιμή 18 ευρώ
ISBN: 978-960-8362-70-3

Ibrahim, son of Hercules

Gareysar 1914-1915. 

Dört genç arkadaş. Iraklis, Yanis, İbrahim, Garabet. 

Şebinkarahisar, Giresun, İstanbul, ABD, yine Şebinkarahisar. 

Farklı kökenli. Farklı "tarih". Farklı din. Farklı dil. Aynı vatan. 

Tarihte bir hikaye. Ulus, kan, dil, din, dostluk, sevgi, nefret. 

Bir İmparatorluğu değişir. İnsanlar değişir. 

Bizi ayrı şeyler. Bizi tekrar birleştirmek olabilir şeyler.

https://www.facebook.com/Ibrahim.son.of.Hercules

Ιμπραχίμ, ο γιός του Ηρακλή

Εκδόσεις Ινφογνώμων - ISBN: 978-960-8362-70-3 – σελ. 400

«Καταγράφοντας μνήμες των παλαιών.
Παρατηρώντας οικογενειακές φωτογραφίες.
Σκαλίζοντας επίσημα έγγραφα και αλληλογραφία.
Μελετώντας αρχεία από Ελλάδα, Τουρκία, ΗΠΑ και Ρωσία.
Διαβάζοντας βιβλία στα ελληνικά, τουρκικά, αγγλικά, γαλλικά και ρωσικά.
Φυλλομετρώντας ημερήσιες εκδόσεις εφημερίδων από την Ελλάδα, τη Νέα Υόρκη, την Ουάσινγκτον και τη Γιούτα του 1914 και 1915.
Ανακαλύπτοντας διατριβές σε πανεπιστήμια της Ελλάδας, Τουρκίας και ΗΠΑ.
Χρησιμοποιώντας τα θεωρητικά εργαλεία των πανεπιστημιακών σπουδών.
Θεωρώντας επιβεβλημένη μια νέα, «άλλη» ανάγνωση και καταγραφή της ιστορίας.
Οδηγώντας για αμέτρητα χιλιόμετρα στον Πόντο και τη Μικρασία.
Περιδιαβαίνοντας σοκάκια και μαχαλάδες στην Πόλη και στον Πόντο.
Αναπνέοντας το οξυγόνο του νου, στα παρχάρια-γιαϊλάδες και στα ρασία της ιστορικής πατρίδας.
Ζωντανεύοντας το παρελθόν, καθισμένος στα βράχια του κάστρου της Νικοπόλεως.
Ατενίζοντας για ώρες, το προγονικό Καστέλλο από την κορυφή του Εγρηπέλ.
Συζητώντας, τρώγοντας, πίνοντας, τραγουδώντας και χορεύοντας, για μέρες πολλές, εντάμαν με τους σημερινούς κατόχους της προγονικής περιουσίας.
Τιμώντας κάθε φορά τη φιλοξενία των ανθρώπων που κατοικούνε τώρα στο σπίτι του παππού.
Αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τα μικρά και ανούσια που σου επιβάλλει η ισοπεδωτική καθημερινότητα.
Ανάβοντας κεριά στη μνήμη των προγόνων, στο μισοερειπωμένο Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.
Κραυγάζοντας τα ονόματά τους πάνω στον καστρόβραχο που προστάτεψε αμέτρητες γενιές Τζανών / Πετράντων, για αιώνες πολλούς.
Προκύπτει αυτό που ακολουθεί…»

Ασαρτζούχ/Καστέλλο Νικοπόλεως - Συνοικία Πετράντων/Τζανάντων

Όρασον τα βούδε τ` Ασαρτζούγου :)

Τρομαχτόν Γαρέσαρης

"Το τρομαχτόν τη Γαρέσαρης. Να μη σταματάνε τα ποδάρια ούτε στιγμή, να σηκώνονται τα χέρια ψηλά, να δείχνουν τα παλικάρια την αντρειοσύνη τους στον εχθρό, στο κακό που στέκεται απειλητικά απέναντι, κι ας μην το βλέπουν καθαρά. 
Κι όταν δεχτούν το πρώτο φανταστικό χτύπημα, πισωπατούν, παίζουν οι ώμοι και τα χέρια πάνε πίσω για να ξανάβρουν την ισορροπία που έχασαν και μετά λακτίζουν μπροστά, σαν ταύροι προτάσσουν τα φονικά τους κέρατα και πέφτουν επάνω σ` αυτόν που τόλμησε να μπει στο διάβα τους.
Αααααααχούούούού, κραυγάζουν μαινόμενοι όλοι μαζί και λυγίζουν τα γόνατα και τρεμουλιάζουν τους ώμους, τινάζεται κάθε σημείο του κορμιού τους, στρέφονται ζερβά, δεξιά, ένα, δύο, τρία βήματα στα πλάγια, μαζεμένοι χαμηλά, για να τιναχτούν μετά με δύναμη και να χτυπήσουν προς τα πάνω και ψηλά, έρχομαι, φυλάξου.
Και πάλι όρθιοι με έναν πήδο και τα χέρια ψηλά στον ουρανό, από τους ορεσίβιους μαχητές της Νικοπόλεως, των ακριτών εγγόνια, «τέκνα μαρτύρων κι ομολογητών», θεριά για τη φαμέλια τους, το γαίμα τους και του Χριστού την πίστην."
ΠεΝ

Πρωτοχρονιά, με τους Πόντιους και τους Θρακιώτες προγόνους μου…

Ο Πόντιος πάππος μου Νικόλας και ο Θρακιώτης πάππος μου Δημητρός. Η Πόντια γιαγιά μου Ευδοκία και η Θρακιώτισσα γιαγιά μου Ευαγγελία. Πρωτοχρονιά και την περνάμε μαζί. Έστω και με φωτογραφίες.

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, Ασαρτζούχ Νικοπόλεως

Καστέλλον -> Χισαρτζούκ -> Ασαρτζούχ Νικοπόλεως

Και ούτως προσέφυγον οι Άστατοι εν Μελιτηνή. Αμηράς δε τότε των εκείσε όντων Σαρακηνών υπήρχεν ο Μονοχεράρης. Λαβόντες τοίνυν παρ’ αυτού οι Άστατοι, τον Αργαούν, κατώκησαν εκείσε. Και ούτως επισυναχθέντες εκ πάντων των μερών, ήρξαντο πραιδεύειν την Ρωμανίαν. Ο δε Σέργιος συνοικήσας μετά των μαθητών αυτού εις τον Αργαούν επί χρόνους τινάς, ύστερον εκ δικαιοκρισίας Θεού, αξίνη εκκοπείς, ως την Εκκλησίαν του Θεού διχοτομήσας, εις πυρ αιώνιον βάλλεται. Ο γαρ Τζανίων ο από Καστέλλον της Νικοπόλεως ων, εις όρος αυτόν ευρηκώς άνωθεν του Αργαού σανίδας εργαζόμενον, την αξίνην εκ των χειρών αυτού λαβών, πατάξας τούτον απέκτεινεν. Και ούτως απερράγη το έσχατον και μείζον πάντων των θηρίων τούτιδε βίου…
(Πέτρου Σικελιώτου, «Ιστορία χρειώδης έλεγχος τε και ανατροπή αιρέσεως των Μανιχαίων, των και Παυλικιανών λεγομένων», 870 μ.Χ.)

Alque ita Astati Melitenem confugerunt, ubi regulus Saracenorum erat Monocherates. A quo Astati pago Argaono donati, sedem ibi defixerunt. Et mox undequaque numero aucti, Romanas terras depraedari coeperunt. Sergius antem cum suis asseclis aliquanto tempore demoratus Argauni, postea justo Dei judicio secure caesus, velut ipse Ecclesiam bifariam diviserat, in ignem aeternum projicitur. Nam Tzanio quidam, Nicopoleos Castelli civis, cum hunc in monte, qui Argauno imminent, invenisset asseres operantem, secure de manu ejus erepta, percussum occidit. Atque hunc vitae finem habuit postrema et pessima omnium fera…
(Petri Siculi “Historia utilis et refutation atque eversio haereseos Manichaeorum qui et Pauliciani dicuntur”, 870 AD)

Ασαρτζούχ Νικοπόλεως, συνοικία Τζανών - Πετράντων

Χριστός ετέχθη, Νικοπολίτες.

Γαράσαρη original στον Πλαταμώνα Καβάλας, με τον Αρσλάν-ποπά και το γαρασαρέτικο αλλάγιν.

Νικόπολις - Κριμαία - Ουζμπεκιστάν - Ελλάδα (Εκατό χρόνια στην ξενιτιά)

   Οι Τοπαλάντ` ήταν μία από τις οικογένειες γηγενών Γαρασαρωτών, που ζούσαν στα χωριά Κόρατζα και Στρεφή, πολύ κοντά στη Νικόπολη, στα βορειοανατολικά της. Γύρω στο 1885, ο Στέφανος Τοπαλίδης, παντρεύεται την Αικατερίνη και εγκαθίσταται στο χωριό της, τη Μπάλτζανα, που βρίσκεται λίγο ανατολικότερα. Γνωρίζουμε οτι απέκτησαν τουλάχιστον τέσσερα παιδιά, το Γιώργο, το Λάζαρο, τον Κυριάκο (με επιφύλαξη το όνομα) και τη Βαρβάρα.

   Το 1910 ο Γιώργος Τοπαλίδης, ένας από τους γιούς του Στέφανου, πήρε για γυναίκα του την Παρθένα, κόρη του Βασίλη Τζανοσίδη από τη Λίτζασα (από την οικογένεια των Τζανών/Πετράντων του Ασαρτζούχ), ο οποίος όμως είχε εγκατασταθεί στη Στρεφή, πατρίδα της γυναίκας του Βασιλικής.

   Ο Γιώργος Τοπαλίδης, αποφασίζει να ξενιτευτεί και επιλέγει ως προορισμό του την Κριμαία. Εκεί, και κυρίως στη Γιάλτα, είχαν μεταναστεύσει πολλοί Γαρασαρώτες από τα βόρεια χωριά της Νικόπολης (Ασαρτζούχ, Λίτζασα, Καταχώρ, Στρεφή, Κόρατζα κλπ).

Ο Στρατηγόν με τη λούραν και τ' αλάγιν!

Ο Νικοπολίτης Στρατηγός Νικόλας Ταμουρίδης (ασή Λίτσασαν) με τη λούραν. 

Από σουμά ο έτερος Νικοπολίτης Στρατηγός Παύλον Στεφανίδης (ασό Έσκιονε). 

Το γαρασαρέτ'κον αλάγιν τη Ρωμαίοις, ακολουθάει...

ΓΑΡΑΣΑΡΗ λέγω σε... Άψιμον εν'...

Κασσιτερά Ροδόπης, στων Τζανάντων το κονάκι. 

Ασαρτζουγότες, Καϊλικότες, Καταχωρέτες, Λιτσασινοί, 

Κοϊνικότες, Εσκιουνότες, Χατζηκιότες, 

όλια Γαρέσαρης παιδία σην σειράν. 

Λούρα: Σπύρος Γαλετσίδης, Στάθης Εμμανουηλίδης, Τάκης Κενανίδης, 

Γρηγόρης Καβαζίδης, Τάσος Πετρόπουλος, Νίκος Ταμουρίδης (έξι λούρατζηδες!!). 

Ζουρνά: Σπύρος Γαλετσίδης. 

Ταούλ': Ηλίας Στεφανίδης, Σπύρος Γαλετσίδης jr. 

Οι Ακρίτες αναμένουν έτοιμοι...

"Панагия Сумела" - "Παναγία Σουμελά"

Για να ξαναθυμηθούμε εμείς οι ελλαδίτες Πόντιοι 

οτι δεν είμαστε μετανάστες αλλά πρόσφυγες, 

οτι τα αδέρφια μας είναι σκορπισμένα σε όλον τον κόσμο, 

οτι η πατρίδα μας και οι ρίζες μας είναι στον Πόντο...

Παναγία Σουμελά, Панагия Сумела, Meryem Ana Manastir Trabzon 15 август 2010

Η πρώτη Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στην Παναγία Σουμελά του Πόντου, 

όπως καταγράφηκε από Πόντιους αδερφούς μας της Ρωσίας 

και είχα την τύχη να συμμετάσχω κι εγώ. 

Ο Πόντος είναι παντού!

Ανεβάστε την ένταση του ήχου και απολαύστε το βίντεο. 

Χρόνια πολλά σε όλες και όλους τους εορτάζοντες σήμερα.